วันนี้วันอาทิตย์ ผมกับไอเอ๋เล่นทอยการ์ตูนกันจนสายโด่ง พ่อกับแม่ไอเอ๋ออกไปดูไร่มะขามเทศ แม่ผมเข้าไร่เห็นบอกว่าฝรั่งออกลูกเยอะจะไปดูก่อน ถ้าเยอะจะให้ผมเอาถุงพลาสติกไปห่อกันพวกแมลงวันทองมาเจาะกิน ผมแอบหนีมาเล่นกับไอเอ๋แทน ไว้ถ้าแม่มาเรียกจะพาไอเอ๋ไปปีนต้นฝรั่งเล่นกันด้วย กิ่งมันเหนียวดี เวลาห้อยไม่ต้องกลัวกิ่งหัก
เสียงกระดิ่งรถไอติมวิ่งมาหน้าบ้านไอเอ๋ ผมถามไอเอ๋ว่ามีตังค์เปล่าเพราะตัวผมเองไม่มีตังค์เลย ไอเอ๋ก็บอกว่าไม่มีเหมือนกัน เราสองคนก็ได้แต่มองดูมันวิ่งผ่านเลยไป
"หาตังค์กันดีกว่า" ผมบอกไอเอ๋
"แล้วจะทำอะไรกันดี" ไอเอ๋ถามกลับ
"ไปเก็บขวดกัน" ผมบอกไอเอ๋ เพราะเคยเห็นแม่ขายขวดที่เก็บเอาไว้เยอะๆหลังห้องน้ำ จะมีเจ็กมารับที่บ้านเลย
ไอเอ๋เห็นดีด้วยทันที รีบเก็บตัวการ์ตูนใส่ปี๊บทองม้วนที่ไอเอ๋มาดัดแปลงใส่การ์ตูนและของเล่นต่างๆไว้ซะเต็มปี๊บ

แดดตอนสายๆค่อนข้างร้อน ไอแดดระอุส่องบนแขนและขาที่ไม่มีผ้าปกปิด ผมกับไอเอ๋ถือถุงปุ๋ยคนละใบ ใส่หมวกกันแดดสีซีดซึ่งใช้งานมานาน(เป็นหมวกของพ่อไอเอ๋ ไอเอ๋หยิบมาเผื่อผมอีกใบนึงด้วย) เดินอยู่ริมถนนหน้าบ้านไอเอ๋พร้อมออกเดินทางไปตามริมคลองข้างถนน
แสงแดดส่องสะท้อนขวดสีน้ำตาลเข้มของกระทิงแดง ขวดสีขาว ที่ถูกฝังดินมานานบางขวดมีอึ่งอ่างอยู่ข้างในเคาะออกมาก็ออกไม่ได้เพราะตัวมันใหญ่กว่าขวด เราพากันสงสัยว่ามันเข้าไปอยู่ได้ยังไง ไอเอ๋นึกสนุกวิ่งเอาไปกรอกน้ำซะเต็มพร้อมเขย่าๆ แต่ก็ไม่เห็นมันเป็นอะไร เราจึงเทน้ำแล้วก็ปล่อยขวดไว้อย่างเดิม ไม่ได้เอาไป คิดกันว่ามันคงมีวิชาหดตัว ไม่งั้นคงเข้าไปไม่ได้
มีขวดมากมายรายทางไปเรื่อย เนื่องจากไม่เคยมีใครเก็บเลย บางขวดปากบิ่นก็จะไม่เอาเพราะเจ็กจะไม่รับ ผมเคยเห็นแม่ขายแต่เจ็กแยกออกมาบอกว่าไม่เอาขวดมันปากบิ่นเลยต้องทิ้งไป
เก็บได้มาถึงถนนใหญ่หน้าปากซอย เราก็ได้ขวดมาคนละเกือบครึ่งถุงปุ๋ยแล้ว แย่งกันเก็บอย่างสนุก ใครเห็นก่อนคนนั้นได้ บางขวดโผล่มาแค่ปากขวดไอเอ๋มันยังมองเห็น ต้องมาช่วยกันขุดออกมาดินเต็มขวดต้องเคาะออก เพราะมันหนักจะหิ้วถุงปุ๋ยไม่ไหว
ต้นขี้เหล็กใบเขียวข้างทาง เป็นร่มเงาให้เราสองคนนั่งพักอย่างดี ดอกมันเริ่มออกเป็นดอกอ่อนๆ คนแก่ชอบกินนัก ไอเอ๋บอกว่าเดี๋ยวเด็ดไปฝากแม่ดีกว่า เห็นมันขึ้นไปสักพักเด็ดได้ไม่ถึงสามกิ่ง ร่วงลงมาบนพื้นอย่างรวดเร็วพร้อมปัดตัวปัดแข้งปัดขา วิ่งไปวิ่งมาบอกว่ามดส้ม ผมต้องรีบวิ่งไปช่วยแกะออก เต็มผมมันเลย
เราสองคนถ้าไม่มีใครทำอะไรเราก่อนเราก็จะไม่ทำเขาหรอก จึงรวมตัวกันหาไม้มาแหย่รังมัน พวกมันเหมือนจะรู้ตัววิ่งตามไม้ที่เราแหย่มาซะเต็มเราต้องโยนไม้หาไม้ยาวขึ้นแล้วก็แหย่รังมันใหม่ให้มันร่วงซะ กิ่งต้นสะเดาไหวไม่เหนียวเป็นบ้าไม่ยอมหักง่ายๆ คนขี่จักรยานผ่านไปผ่านมามองดูเราสองคนอย่างงงๆ
ในที่สุดก็สำเร็จ มันจะมาสู้แรงสุดยอดมนุษย์อย่างเราสองคนได้ยังไง รังมันร่วงแตกกระจายลงสู่พื้นอย่างสิ้นไร้อิสรภาพไอเอ๋เขี่ยรังมันตกคลอง พวกมันรวมตัวกันเป็นแพมดเกาะขากันเป็นกลุ่มเพื่อหนีน้ำ ผมสงสารจึงเขี่ยมันขึ้นมาอีกที ก็จำกันไว้ทีใครทีมัน แค่จะเอาสะเดาไปให้แม่ต้องมากัดกันด้วย สรุปไอเอ๋ก็ไม่ได้เอาสะเดาไปเพราะที่ต้นยังมีมดส้มที่หลงเหลือ รอท่าอยู่เต็มต้นดูเต็มไปหมด ไปดูต้นอื่นก็มีสภาพเดียวกัน ยังกะมันนัดกันไว้หรือมีใครไปวิ่งบอกเพื่อนมัน เราสองคนจึงเดินเก็บขวดกันต่อไป ไม่ได้สนใจอีก

กลับมาถึงบ้านไอเอ๋บ่ายๆพอดี เราเอาขวดมาเทรวมกัน (ทั้งๆที่แรกๆแย่งกันเก็บ)แล้วก็แยกขวดเอาขวดเล็กไว้กะขวดเล็ก ขวดใหญ่ไว้กะขวดใหญ่ แม่ไอเอ๋ เห็นเราสองคนก็ถามว่าไปไหนมาไอเอ๋บอกไปเก็บขวด แม่มันเลยบ่นไม่มากินข้าวกินปลาบ่ายโมงกว่าแล้ว เราสองคนไม่ได้สนใจ ก็มันไม่หิวนี่นา..
"ไว้วันหยุดหน้า ไปเก็บอีกนะ" ผมบอกไอเอ๋ ไอเอ๋บอก "เออได้" เราขนขวดที่แยกแล้วไว้มุมโรงสังกะสีที่ว่างตรงข้างๆฟืนไม้

หนึ่งเดือนผ่านไปสายๆวันเสาร์ขณะที่เราเล่นอยู่บ้านไอเอ๋ เสียงมอเตอร์ไซต์เก่าๆ คนขับแก่ๆหน้าตาคล้ายคนจีน ผมกับไอเอ๋เรียกเขาว่าเจ็ก มอเตอร์ไซต์พ่วงท้ายด้วยเข่งสองใบขนาบข้างหลังใส่ขวดมาเต็มเข่ง ไอเอ๋วิ่งไปเรียกที่หน้าบ้านบอกว่ามีขวดขาย เจ็กแกค่อยๆขับเข้ามาในบ้านไอเอ๋ เสียงเห่าของหมาบ้านไอเอ๋ดังขึ้น พร้อมวิ่งมาดมตามรถตามเข่งของเจ็กด้วยผิดกลิ่นและแปลกหน้าแต่ไม่เคยเห็นมันกัดใคร ได้ยินแต่ว่าหมาเห่าไม่กัด แต่ก็เห็นหมากัดคนบ่อย ทั้งๆที่มันก็เห่ากันได้ทุกตัว ไม่เข้าใจเลย ว่าใครคิดคนแรกนะว่าหมาเห่าไม่กัด
เจ็กจอดรถแล้วเอาถุงปุ๋ยออกมา ผมกับไอเอ๋วิ่งไปหยิบขวดที่เก็บกองกันมาหลายสัปดาห์กองพะเนิน เจ็กเก็บขวดใส่ถุงปุ๋ยแยกขวดเล็กและขวดใหญ๋ง่าย เพราะพวกเราแยกเอาไว้บ้างแล้ว พร้อมกับนำตาชั่งเก่าๆ หน้าปัดก็มีสองด้านแต่ด้านนึงมันใช้ไม่ได้ ไปร้านค้าก็เจอบ่อยไม่เข้าใจทำไมไม่ซื้อตาชั่งที่มีด้านเดียวไปเลย หรือว่าประหยัดเวลาพังข้างนึงก็มาใช้อีกข้างนึง ก็ไม่ทราบได้
" สิ แปก กิโล " เจ็กพูดออกมาไม่ค่อยชัดเท่าไหร่แต่ก็จับใจความได้ว่าสิบแปดกิโล ไอเอ๋ถามกลับ" ได่ กี่บัก " ไอเอ๋เสือกทำเป็นพูดไม่ชัด เจ็กหันมามองค้อนทีนึง พร้อมบอก "สิก สอง บัก"
ถ้าแบ่งกันก้อได้คนละ 6 บาทมากโขอยู่เจ็กหยิบตังค์เศษเก่าๆ ออกมาจากถุงผ้าที่โครตจะเก่ากว่าเหรียญที่เจ็กให้มา ไอเอ๋เอามาแบ่งให้ผมหกบาท
เจ็กหันไปมองเห็นกระติกพลาสติกใส่น้ำเก่าๆของไอเอ๋ที่แขวนบนฝา บอกว่าขายมั้ย ไอเอ๋เห็นก็เลยถามว่าขายได้ด้วยเหรอ เจ็กเลยบอกว่าเอาหมดพวกกระป๋องนม หรือขวดพลาสติกก็เอา เราก็เลยบอกว่าคราวหน้าจะเก็บมาเพราะนึกว่าไม่เอา
ต่อไปเราก็เลยเก็บตั้งแต่กระป๋องนม แต่ต้องเอามาเหยียบให้แบนๆก่อน แล้วก็พวกขวดแชมพู ชวนไอเอ๋ไปเก็บที่หลังห้องน้ำบ้านผมได้ตั้งหลายขวด ไอเอ๋บอกว่าเก็บตั้งนานได้สิบแปดโลได้สิบสองบาทเอง ถ้าชั่งได้เยอะๆน่าจะได้ตังค์เยอะมันเลยไปเก็บขวดกระทิงแดงมาขวดนึงเยี่ยวใส่เข้าไปในขวดพร้อมเอาฝาปิด บอกทำอย่างงี้ดีกว่าจะได้หนักๆไอเอ๋หัวเราะร่าด้วยความดีใจ ผมเลยว่ามัน มันเลยเททิ้งไป คราวหลังมันไม่ได้เอาเยี่ยวใส่ มันไปขุดดินใส่ขวดมาซะเต็มขวดเลย ขวดนั้นหนักอึ้งเลย
น่าเสียดายตอนส่งให้เจ็กชั่งกิโลมันดันเห็น เลยบอกว่าไม่เอา ไอเอ๋บอกไม่น่าเห็นเลยอุตส่าห์ยัดดินตั้งนาน ตอนเจ็กถามเราก็ได้แต่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ บอกว่าไม่รู้มันมีดินได้ยังไงดีนะที่ไอเอ๋ไม่ได้เอาขวดกระทิงแดงใส่เยี่ยวนั้นใส่ไป ไม่งั้นถ้าเจ็กเห็นคงเปิดมาดมดูเป็นเรื่อง นึกหน้าเจ็กตอนเหม็นไม่ถูก ฮ่าๆ

หลังๆ ขวดเริ่มน้อย หาได้ไม่กี่กิโลเจ็กเลยให้ท๊อฟฟี่นมมาแทนท๊อฟฟี่นมห่อด้วยกระดาษสีขาว รสหวาน นิ่มๆ ก็อร่อยดีเมื่อหาได้น้อยเราสองคนเลยเลิกหาขวดกันเว้นแต่จะอยากกินท๊อฟฟี่เมื่อไหร่ ก็จะนัดกันไปเก็บๆขวดมากองไว้ จนกว่าจะได้ยินเสียงมอเตอร์ไซต์ของเจ็กดังขึ้นที่หน้าบ้านอีกครั้ง...นั่นล่ะเราก็จะวิ่งไปเรียกเจ็กเข้ามาเอาขวดไปอีกที...