"พี่เกิน.ๆ..ๆ" เสียงไออาม ร้องเรียกวิ่งฝุ่นตลบมาจากหน้าบ้านไอเอ๋
ขณะที่ผมกับไอเอ๋กำลังเอาตัวการ์ตูนยางมาพันลวดให้มันหนักๆ เย็นนี้เรามีนัดทอยเส้นกินลูกแก้วกันกับพวกไอตั้ม
ใช้ตัวการ์ตูนโยนแทนเหรียญเงินที่ผู้ใหญ่ใช้โยนกินตังค์กัน แม่ไอเอ๋บอกว่าใช้เงินโยนไปโยนมามันบาป
ก็เลยเลือกใช้ตัวการ์ตูนแทน แต่เพราะมันหนักไม่พอเวลาโยนมักจะไม่ได้ดังใจเลยต้องมานั่งพันลวด
ของไอเอ๋พันลวดไอมดแดงออกมาเหลือแต่หัวสีแดงแพล่มมานิดหน่อย ตัวหนักอึ้งเลย ของผมพันเป็นรูปเสื้อมันเลย
มีกางเกงในด้วยเสริมความเท่ห์
เสียงไออามวิ่งมาถึงที่เราสองคนนั่ง มันนั่งหอบหน้าตื่นบอกว่า "พี่เกิน.ๆ มีผึ้ง..ที่ต้น.มะขาม"
"ที่ไหน" ไอเอ๋ถามแต่มือยังพันลวดการ์ตูนอยู่
"ต้นมะขาม.. ตรงรั้ว..บ้านยาย.อินท์..น่ะ" ไออามตอบ มันพูดไปหอบไป
"รังใหญ่นะพี่เกิน ไปตีกันเปล่า" มันหันมาบอกกับผมพร้อมทำมือขยายขนาดรังจนผมสนใจ
"มันจะมีน้ำหวานเร้อ"ผมถามกลับ
"มีๆ เห็นอยู่" ไออามบอกเหมือนจะให้ไปดูซะเดี๋ยวนั้น

ผมกับไอเอ๋วางมือจากการพันลวดการ์ตูนยาง เนื่องจากเจอสิ่งน่าสนใจกว่า ปกติเราสองคนไม่เคยตีผึ้งกันเลยเคยเห็นแต่คนใหญ่เขาตีกัน
ช่วงนั้นที่เราอยากตีผึ้งกัน เราก็ไล่หารังผึ้งมาจะประเดิมฝีมือกันแต่ก็หาไม่เจอกันสักรัง เมื่อรู้ว่ามันหายากก็ไม่ได้หากันต่ออีกเลย
จนมาครั้งนี้ ไออามมาบอกว่าเจอรังผึ้ง ไม่รู้ว่ามันเจอได้ไงและก็ไม่รู้ว่ามันไปทำอะไรที่รั้วบ้านยายอินท์ซึ่งเป็นบ้านร้างที่อยู่ตรงข้ามบ้านไอเอ๋
ซึ่งเป็นที่ที่เด็กๆอย่างเราไม่อยากจะเข้าไปเล่นสักเท่าไหร่ แต่ก้อเห็นว่านั่นไม่สำคัญที่จะรู้หรอก สิ่งสำคัญคือเตรียมของไปตีผึ้งดีกว่า..

ไอเอ๋เดินไปหาไม้ไผ่เรียวขนาดไม้ไผ่ที่ใช้ตกปลาค่อนข้างยาว ผมเดินไปหากาบมะพร้าวที่ตาใจพ่อของไอเอ๋ ปอกแล้วกองทิ้งไว้เอาไว้เป็นเชื้อเพลิงจุดให้เกิดควันไล่ผึ้งออกจากรัง
เสียงไอเอ๋ตะโกนบอกให้ไออามไปหยิบลวดเส้นเล็กที่แขวนบนฝาบ้านมา ไออามรีบวิ่งไปอย่างเร็ว
เมื่อได้ของครบผมนำไม้ไผ่ที่ไอเอ๋หามาวางไว้เอากาบมะพร้าวมามัดเป็นก้อนกลมๆที่ปลายไม้เอาลวดมัดให้แน่นครั้งแรกมัดเสร็จกาบมะพร้าวล่วงลงมา เราต้องมานั่งมัดใหม่ มันก็ยากเหมือนกันนะ
ไอเอ๋เรียกให้ไออามไปเอาไม้ขีดไฟที่เตามา ไออามวิ่งไปเอามาอย่างเร็ว แล้วก็รีบวิ่งตามเราซึ่งเดินไปก่อนทั้งๆที่ยังไม่รู้เลยว่ารังผึ้งที่ไออามว่าอยู่ต้นมะขามต้นไหน

เราสามคนเดินกันไปริมคลองตัดผ่านคลองเข้าไปที่รั้วบ้านยายอินท์ มีต้นมะขามเรียงอยู่ริมรั้วหลายต้น ถึงใต้ต้นมะขามซึ่งต้นขนาดเท่าท่อนขาผู้ใหญ่สูงไม่มากนัก เห็นรังผึ้งดำๆรังใหญ่อยู่รังหนึ่ง ไออามชี้เรียกดูใหญ่ทั้งๆที่ผมกับไอเอ๋ก็มองเห็นแล้ว ดูท่ามันจะตื่นเต้นมาก
ไอเอ๋ลองยื่นไม้ไปที่กิ่งนั้นน่าเสียดายไม้มันสั้นไปหน่อย
"ใครจะขึ้นล่ะ" ไอเอ๋ถาม
"ไออามขึ้นไป ตัวเล็กขึ้นง่าย" ผมบอกเองเออเองเสร็จสรรพโดยไออามไม่ได้โต้แย้งอย่างใด ดูมันภูมิใจซะอีกที่ได้รับหน้าที่อันทรงเกียรตินี้
มันปีนขึ้นไปไม่ถึงนาทีก็เกือบจะถึงรังผึ้งอยู่แล้ว ไอเอ๋ยื่นไม้ไผ่ยาวที่เตรียมมาจุดไฟที่กาบมะพร้าวไฟลุกพรึบขึ้นต้องรีบตบให้ไฟดับเพราะต้องการควันมัน ควันโขมงยื่นชูให้ไออาม
ไออามรับพร้อมกับค่อยๆชูไม้ให้ควันไฟลามเลียไปตามกิ่งไม้ที่ผึ้งเกาะอยู่ ผึ้งฝูงใหญ่บินหนีไฟบางตัวบินมาสู้กับไฟจนปีกไหม้ล่วงลงมาตายบนพื้นนับสิบตัว ผมกับไอเอ๋หลบออกมาจากใต้ต้นมะขามออกไปที่ต้นขนุนเล็กๆใกล้ๆกัน
"พี่เกิน ๆขอมีด ผึ้งหมดแล้ว" เสียงไออามตะโกนมาจากบนต้นไม้ พร้อมโยนไม้ที่ใช้ไล่ผึ้งลงมาที่พื้น
ผมยื่นมีดอีเหลียม เป็นมีดขนาดเท่าอีโต้แต่ด้านหน้าโค้งเว้าเข้า ให้ไอเอ๋ ไอเอ๋วิ่งเอาไปให้ไออามซึ่งขยับตัวลงมารับมีดแล้วก็ปีนขึ้นไปใหม่อีกที
เสียงไออามฟันกิ่งมะขามดังอยู่สองสามที มันก็เรียกให้เราไปรับ ผมวิ่งไปที่ใต้ต้นมะขาม มือไออามถือมีดข้างนึงอีกข้างถือกิ่งไม้ที่มีรังผึ้งติดอยู่ รังมันเล็กลงมากเมื่อผึ้งไม่ได้เกาะอยู่ รังสีเหลืองอ่อนมีหัวน้ำหวานสีทองติดอยู่ที่กิ่งเยอะพอควร
ไออามโยนรังผึ้งลงมา ผมรับได้อย่างเหมาะเจาะ ยังมีผึ้งเกาะอยู่ที่รังและตัวอ่อนขาวๆในรูอีกเยอะ
ไออามโยนมีดลงมาอีกทาง พร้อมลื่นไถลลงมาจากต้นมะขาม
ไอเอ๋วิ่งไปหยิบกาบมะพร้าวที่ติดไฟวิ่งเอาไปโยนลงไปในคลอง

เราสามคนเดินถือรังผึ้งกลับมาที่บ้านไอเอ๋ ไอเอ๋วิ่งไปเอาจานกับช้อนออกมาจากในครัว ผมค่อยๆวางรังผึ้งลงจาน นั่งเขี่ยผึ้งตัวดำๆที่บางตัวค่อยๆดันตัวออกมาจากรัง บางตัวมีปีกแล้ว บางตัวยังเป็นเหมือนหนอนขาวๆอยู่ในรู
ตัวอ่อนพวกนี้กินได้ แต่ตัวดำๆที่เป็นผึ้งแล้วต้องเขี่ยทิ้งไป เรานั่งตักน้ำหวานกินกันอย่างเอร็ดอร่อย..

เหลือรังผึ้งที่กินเปล่าๆก็จะฝืดคอ ผมจึงให้ไอเอ๋ไปจุดเตาไฟ แล้วก็เอาเกลือมาทาที่รังให้ทั่วๆพอประมาณ
ไอเอ๋เอากระทะมาตั้งใส่น้ำมันเล็กน้อย แล้วจึงเอารังผึ้งที่ทาเกลือแล้วใส่กระทะทอด พลิกไปมาสองสามที
กลิ่นมันหอมจนเราอดใจไม่ไหว..ต้องให้ไอเอ๋ไปเอาข้าวในหม้อมาคดกินกับรังผึ้งทอดเกลือ
อร่อยจนลืมไปทอยการ์ตูนยางที่นัดไว้กับไอตั้มเลยให้ตายสิ..