การรวมตัวของพวกเราเกิดขึ้นกันอีกครั้งที่ ณ.ทางเข้าบ้านร้างแห่งหนึ่ง
ซึ่งถูกขนานนามกันว่า บ้านยายอินท์ สถานที่ไม่ใกล้ไม่ไกลอยู่อีกฝั่งถนนตรงข้ามบ้านไอเอ๋นั่นเอง
ผม,ไอเอ๋,ไอเอก,ไออาม เตรียมพร้อมเหน็บถุงพลาสติกไว้ที่ขอบกางเกงกันคนละถุงเตรียมปฏิบัติการลับตลุยบ้านยายอินท์

บ้านยายอินท์เป็นบ้านร้างอยู่ตรงข้ามฝั่งถนนลาดยางบ้านไอเอ๋ ลักษณะบ้านเป็นบ้านไทยชนบทสองชั้นยกพื้นข้างล่างเป็นใต้ถุน มีแคร่และตู้เก่าๆอยู่ บันไดขึ้นบ้านเป็นไม้เก่าๆ มีกระถางล้างเท้าอยู่ข้างหน้า ใบไม้ตกลงไปเต็มไปหมดเนื่องจากไม่มีการใช้งานมานาน ปกติจะไม่ค่อยมีใครเข้าไปเดินเล่นเพราะว่ามันรก มีทั้งต้นหญ้าที่สูงท่วมตัวพวกเรา มีต้นไผ่ที่สูงใหญ่ สามสี่กอ อยู่ในบริเวณบ้าน และต้นอะไรต่อนับอะไรที่เราไม่รู้จักก็ขึ้นกันเต็มไปหมด เรามักจะชอบเล่นหยอกกันโดยชวนกันเข้าไปใต้ถุนบ้านแล้วก็ตะโกนว่า "ผีมาแล้ว" จากนั้นก็จะโกยแน่บกันออกมาจากบ้านหลังนั้นวิ่งมาหอบกันตรงถนนอย่างไม่คิดชีวิต บางทียังไม่ทันได้ตะโกน พากันเดินเข้าไปไม่ทันไร แค่หันหลังนิดเดียวพอมีคนนำวิ่งก็วิ่งกันไปเป็นกลุ่มตะโกนโหวกเหวกกันใหญ่

น้าหล่อแม่ของไอเอ๋จะบ่นประจำว่าเข้าไปเล่นกันทำไม งูเงี้ยวเขี้ยวขอมันเยอะ แต่พวกเราก็ไม่ค่อยได้ฟังกันล่ะ บริเวณบ้านยายอินท์ต้นไม้เยอะทำให้พวกสัตว์ต่างๆเข้าไปอยู่กันเยอะ พวกกระรอก กระแต ไก่ กิ้งก่า ตุ๊กแก หรือแม้แต่ผึ้งที่เราไปตีมากินกัน รังมันก็อยู่ที่ต้นมะขามข้างรั้วบ้านยายอินท์นั่นเอง ถ้าอยู่ในเขตบ้านยายอินท์แล้วแหงนดูท้องฟ้าจะเห็นแต่กิ่งไม้ต้นสูงใหญ่บังเต็มไปหมด ทั้งต้นไผ่ ต้นมะขาม เนื่องจากมีแต่ต้นไม้สูงและใหญ่ จนมองเหมือนเป็นหลังคาคลุมไว้ทั่วบริเวณ

วันนี้ก็อีกวันที่เราจะพากันเข้าไปในบ้านยายอินท์ ไปหาฝรั่งขี้นกมากินกัน ฝรั่งขี้นกเป็นฝรั่งพันธ์หนี่งที่สามารถกินได้ทั้งที่ขนาดลูกของมันเล็ก มันจะนิ่มกินง่ายรสหวานอร่อย ต้นมันอยู่หลังบ้านยายอินท์ สองสามต้น

เราเดินเข้าเดินออก ตะโกนวิ่งออกมากันอยู่พักนึง ไม่กล้าเข้าไป สุดท้ายก็ไอเอ๋ก็วิ่งไปเอาเชือกฟางที่บ้านมัน เอามาผูกเอวเราทั้งหมดเอาไว้ด้วยกัน กันไม่ให้คนไหนหนี แต่ไอเอกพี่ชายของไออามมันชอบแกล้งน้องมัน
ทำเป็นจะหนีบ้าง ตะโกนบ้าง ให้ไออามตกใจ วิ่งหนีกันจนเชือกรัดเอวผมกับไอเอ๋ก็ต้องตกกระไดพลอยโจนวิ่งไปกับมันสองคน จนต้องทำการตกลงกันเรียบร้อยถึงได้เข้าไปได้

บริเวณต้นฝรั่งรกมาก เพราะไม่มีใครมาดูแลหรือแม้แต่จะเดินเหยียบย่างเข้ามา ฝรั่งขี้นกออกลูกเต็มต้น พวกเราเห็นก็เลยรีบปลดเชือกที่เอวออก แย่งกันปีนขึ้นไปบนต้นฝรั่ง กิ่งฝรั่งจะเหนียวมาก ไม่ว่าเราจะโหนกิ่งเล็กกิ่งน้อยก็ไม่หักง่ายๆ อย่างมากก็แค่งอ เรามักจะเอาต้นมันมาตัดทำเป็นลูกข่างเวลาเล่นโยนลูกข่างกันเพราะมันเหนียวทน ไม่ฉีกง่าย พวกเราขึ้นไปเก็บกันจนเกลี้ยงต้น ไออามเก็บไปกินไป บางลูกเจอหนอนจนมันต้องคายออกมาหน้าตาเหลือกด้วยความตกใจ วิ่งไปถุยน้ำลายใหญ่

ได้ยินแต่เสียงไอเอกหัวเราะไออามใหญ่บอกว่า ตะกละขนาดหนอนยังกินเลย

เราเกาะกันเดินออกมาเป็นกลุ่ม ไม่มีใครอยากวิ่งหรือแกล้งกันเพราะต้องถือถุงฝรั่งกันออกไปคนละหลายถุงใหญ่ๆ

พวกเรามองกลับไปที่บ้านยายอินท์ ต้นมะขามหน้าบ้านยังยืนเด่นสู้แรงลมได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ส่วนใบมะขามปลิวไปตามแรงลมที่พัดมา ใบที่แห้งร่วงหล่นจากต้นลงเต็มพื้น ต้นไผ่เอนลู่ไปตามลม
ลมพัดผ่านพวกเราจนฝุ่งและใบไม้ฟุ้งวนขึ้นมา พวกเรารีบเดินกลับบ้าน

พอเดินไปถึงหน้าบ้านไอเอ๋ ก็เอาฝรั่งในถุงเทออกมารวมกัน แยกเอาอันที่ไม่ดีหรือเน่าออก แล้วก็เอาอันที่ดีไม่เน่าไปล้างน้ำ จากนั้นก็เอามานั่งกินที่หน้าบ้านไอเอ๋ รสชาติมันหวานอร่อย และคุ้มค่าที่ได้ออก
แรงปีนต้นขึ้นไปเก็บกันมา
น้าหล่อ แม่ของไอเอ๋เดินออกจากในบ้านมาเห็น ไอเอ๋เลยหยิบไปให้
น้าหล่อยิ้มพร้อมกับหยิบฝรั่งจากมือไอเอ๋ไปกิน บอกออกมา
" อร่อยดี ไปเก็บในบ้านยายอินท์มาเรอะ "
พวกเราพยักหน้าแทนคำตอบ
"ไม่กลัวผีเรอะ" น้าหล่อพูดพร้อมกับหัวเราะพร้อมเดินออกไปนั่งที่ม้านั่งหน้าบ้าน

พวกเราไม่ได้ตอบคำถาม นั่งกินแล้วก็มองหน้ายิ้มให้กัน ไม่ได้สนใจเรื่องที่น้าหล่อพูด เพราะฝรั่งกองโตข้างหน้าพวกเรา น่าสนใจกว่าเยอะ....