วันเยาว์
บ่อยครั้งที่ผมกับไอเอ๋จะชอบนอนบนพื้นหญ้าสีเขียวนุ่มๆแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าบ่อยๆ เห็นก้อนเมฆเป็นรูปต่างๆแล้วก็จินตนาการเอาว่าเหมือนสิ่งนั้นสิ่งนี้ไปเรื่อยตามจินตนาการ บางก้อนเหมือนสัตว์ต่างๆ บางก้อนเหมือนสิ่งของ บางก้อนเหมือนหน้าคน เราจะนอนมองแล้วก็ชี้ให้กันดูถึงก้อนเมฆแปลกๆก้อนเมฆลอยไปตามสายลมที่พัดพาจากเบื้องบนเปลี่ยนเป็นรูปร่างต่างๆไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ มองดูแล้วเหมือนปุยนุ่นนุ่มๆที่ถูกเราเป่าด้วยลมปากเบาๆ

ปุยเมฆจะนุ่มมั้ยนะ เราสองคนเคยคิดกันว่าถ้าใครได้มีโอกาสขึ้นไปใกล้ก้อนเมฆ แบบว่านั่งเครื่องบินหรืออะไรก็ตาม ให้สัญญากันว่าจะเก็บปุยเมฆใส่ถุงมาฝากกันด้วย จินตนาการกันถึงว่าถ้าได้ปุยเมฆลงมามันคงนุ่มๆเวลาปล่อยมัน มันคงจะค่อยๆลอยขึ้นไปบนฟ้าเหมือนเดิม อยากเห็นปุยเมฆที่ค่อยๆลอยขึ้นไป คงมีความสุขน่าดู..

บางทีถ้าเราสามารถบินได้ ผมอยากจะบินลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ขึ้นไปจับปุยเมฆเอาหน้าซุกเข้าไปในปุยนิ่มๆนั้น มันคงจะให้ความรู้สึกเย็นดี อาจจะมีน้ำเย็นๆซึมผ่านหน้าเวลาซุกหน้าเข้าไปเหมือนกับเวลาเราสัมผัสฟองน้ำที่นิ่มและหยุ่นๆ..

วันวาน
พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่ผมต้องขึ้นเครื่องบินไปสัมนาที่สิงค์โปร์ ครั้งแรกที่ได้ขึ้นเครื่องบิน โอกาสแรกที่ได้ไปต่างประเทศ อาจเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานที่ได้ใกล้ชิดกับท้องฟ้ามากที่สุด จินตนาการถึงในวัยเยาว์ทำให้หวนกลับมาคิดถึงปุยเมฆอีกครั้ง ปุยเมฆมันนุ่มมั้ยนะ..

วันนี้
เสียงเครื่องบินทะยานแหวกอากาศจากรันเวย์ขึ้นไปบนท้องฟ้าสู้กับแรงโน้มถ่วงโลกที่พยายามดึงรั้งตามกฏธรรมชาติของตัวมันเอง ผมนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้นั่งบนเครื่อง ที่นั่งติดหน้าต่างความดันในร่างกายที่ยังไม่ปรับสภาพตามแรงดันทำให้มีเสียงอื้ออยู่ในรูหู ผู้คนบนเครื่องนั่งกันนิ่ง ผมมองออกไปทางกระจกข้างเล็กๆ รู้สึกถึงตัวเครื่องที่ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ จากพื้นด้านล่าง มองเห็นตึก บ้านคน และต้นไม้ ค่อยๆเล็กลงๆ มองเป็นเพียงจุดเล็กด้านล่าง ด้านนอกกระจกเครื่องบินบินไหวกระเพื่อมผ่านปุยเมฆเสียดสีอากาศ
แอร์โฮสเตสคนสวยเดินมาข้างเก้าอี้ เดินยิ้มมองผมเมื่อเห็นผมสนใจภายนอกตัวเครื่องมากกว่าในเครื่องบิน ผมหันไปเห็นเข้าพอดี
"ขอโทษครับ เปิดกระจกได้มั้ยครับ" ผมถามพร้อมคิดว่า เธอคงไม่คิดว่าผมกวนหรอกนะ ถึงแม้จะเห็นว่ากระจกเปิดไม่ได้ก็ตาม
คนนั่งข้างผมหันมามองผมด้วยสายตาแปลกๆ
แอร์คนสวยยิ้ม หันมาบอก
"ไม่ได้หรอกค่ะ จะเปิดทำไมล่ะคะ"
"อ๋อ ผมอยากได้เมฆครับ จะเก็บใส่ถุงไปฝากเพื่อน" ผมบอก
ถึงตอนนี้ผมก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะคิดว่าผมกวนหรือเปล่า
แอร์คนสวยยังคงยิ้มอยู่พร้อมบอก
"ไม่ได้หรอกค่ะ คงต้องเก็บไปเล่าให้เพื่อนฟังแทนแล้วล่ะค่ะ"
เธอยิ้มพร้อมเดินจากไป
ปล่อยให้ผมนั่งจินตนาการถึงด้านนอกตัวเครื่อง เห็นตัวเองกำลังยืนอยู่ที่ปีกเครื่องบิน เดินคว้าปุยเมฆที่ลอยผ่านไปผ่านมาเก็บใส่ถุงอย่างสนุกสนาน

ถึงตอนนี้ความสงสัยก็ยังคงอยู่เหมือนเดิม ปุยเมฆมันนุ่มมั้ยนะ ผมทอดสายตามองออกไปนอกกระจก เสียงดังของเครื่องบินเบาลงมากจนลืมสังเกต ไว้เดี๋ยวจะกลับไปเล่าให้ฟังนะว่ามันเป็นยังไง
แต่ตอนนี้ยังคงไม่ได้เก็บไปฝากและยังบอกไม่ได้หรอกว่าเมฆมันนุ่มหรือไม่นุ่มกันแน่
............
....ก็เค้าไม่ยอมเปิดกระจกให้นี่นา....