เช้านี้ผมตื่นตั้งแต่ตี 4 เนื่องจากมีธุระบางอย่างที่จะต้องทำตั้งแต่เช้าจนตลอดวัน ผมเดินออกมาหยิบผ้าขนหนูที่ตากไว้ตรงระเบียงหลังห้อง ได้ยินเสียงนกกระจอกร้องเรียกกันตั้งแต่เช้ามืด เสียงนกตัวเล็กๆในเมืองใหญ่ทำให้รู้สึกว่าเช้านี้ดูมีชีวิตชีวา กิ่งของต้นไม้ที่ขึ้นจากพื้นชั้นหนึ่งระยอดมาใกล้ระเบียงชั้นสองที่ผมอาศัยอยู่ จริงๆผมอยากจะให้มันเลื้อยปกคลุมทั้งตัวตึกที่อาศํยอยู่ด้วยซ้ำ มันน่าจะดูสดชื่นดีแต่ก็เกรงใจแขกที่ไม่ได้รับเชิญจำพวก งู อยู่เหมือนกันที่อาจจะเลื้อยเข้าในห้องตามกิ่งไม้ได้ ภาพต้นไม้และเสียงของนกในเช้านี้ทำให้ลืมภาพของห้องเช่าเล็กๆในตึกใหญ่ที่ผมอาศัยอยู่ไปได้ชั่วขณะ

ระหว่างทางเดินในเช้าวันนี้ดูแปลกตากว่าทุกวัน เนื่องจากภาพที่พบเห็นในตอนนี้อยู่กันคนละช่วงเวลาที่เดินผ่านปกติในแต่ละวัน ผู้คนบางตาตลอดทาง ภาพของ รปภ.คนหนึ่ง กำลังควักน้ำล้างหน้าจากก๊อกน้ำเก่าๆ ที่อยู่ข้างป้อมยาม ดวงตาของเขาอิดโรยและแดงก่ำ สายตาของเขาเหม่อลอย ไม่นานนัก รปภ.อีกคนที่อยู่ในสภาพไม่ต่างกันก็เดินเข้ามา เขาควักน้ำล้างหน้าและยืนพูดคุยกันเบาๆเสียงคุยบ่งบอกถึงการควง หมายถึงการควบกะกันของ รปภ. ทำต่อเนื่องกันโดยไม่ได้หยุดพักผ่อน ผมเดินผ่านออกไปไม่ไกลนักก็ถึงถนน สายตามองเข้าไปในศาลารอรถริมทาง หญิงสาววัยทำงานสองคนพูดคุยกันพร้อมโชว์โทรศัพท์มือถือในมือ เสียงพูดคุยจับใจความได้เพียงว่าเป็นรุ่นใหม่ที่แพงที่สุดในตอนนี้

ประเทศไทยเลิกทาสเลิกแบ่งชนชั้นกันมาตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 5 แต่ผมพบกับชนชั้นทางการใช้ชีวิตที่ห่างกันได้เพียงการก้าวเดินในระยะทางไม่ถึง 10 เมตร

คนบางกลุ่มอดทนเพิ่มขึ้นอย่างมากมายเพื่อที่จะเพิ่มจำนวนเงินอีกน้อยนิดสำหรับใช้ชีวิตในแต่ละวัน ในขณะที่คนอีกกลุ่มใช้ชีวิตอย่างหรูหราและฟุ่มเฟือยกับเงินที่หามาได้อย่างง่ายดาย

ภาพของชนชั้นยากจน คงปฏิเสธไม่ได้ว่าภาพของกระท่อมไม้ไผ่หลังคามุงจาก ที่เวลาค่ำคืนต้องใช้แสงจันทร์และแสงตะเกียงแทนแสงไฟจากหลอดนีออน ต้องหาบน้ำจากคลองที่อยู่ห่างจากบ้านหลายกิโลเพื่อนำมาใช้ในแต่ละวัน ภาพเหล่านี้ยังคงมีอยู่จริง ภาพของชนชั้นร่ำรวย ที่ชอบยิ้มพร้อมกับปฏิเสธว่าไม่ได้ร่ำได้รวย ปากว่าไป แต่ใจที่รู้ ว่ายัง "รวยไม่พอ" เมื่อไหร่หนอที่สังคมไทยจะปราศจากชนชั้นทางการใช้ชีวิต ช่องว่างตรงนี้ถ้ามันแคบได้อีกสักนิดก็คงจะดี..