เสียงไอแห้งๆของผมดังมาจากในมุ้ง เช้านี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักๆหัว หนังตาของผมวันนี้ดูเหมือนมันจะต้องใช้แรงอย่างมากที่จะขยับเปิดลูกตาขึ้นให้เป็นเหมือนเช่นปกติทุกๆวัน ผมพยายามสูดลมหายใจเข้า ลมหายใจผ่านช่องจมูกกระทบกับของเหลวด้านในที่ปิดกั้นโพรงจมูกทำให้หายใจเข้าได้อย่างลำบาก จนต้องใช้ปากช่วยในการหายใจ ลำคอของผมรู้สึกเจ็บจากอาการไอ ลองกลืนน้ำลายลงคอรู้สึกเหมือนมีแผลอยู่ข้างในผมลองเอามือคลำดูบริเวณลำคอรู้สึกว่ามันร้อนผ่าวๆอยู่ข้างใน ผมพยายามใช้มือดันตัวขึ้นนั่งบนฟูกบนที่นอน มองไปด้านนอกมุ้ง ได้ยินเสียงแม่ตำครกดังมาจากในครัว สงสัยแม่กำลังทำกับข้าวเช้าอยู่ ผมส่งเสียงเรียกแม่จากในมุ้ง เสียงที่ออกมาแห้งและแตกพร่า ผมไออีกสองสามที คราวนี้น้ำมูกใสๆ เริ่มไหลออกมาจากรูจมูกด้านขวา ผมรีบใช้แขนเสื้อตวัดเช็ดทันที
เสียงตำครกของแม่เงียบลง แม่เดินมาที่ชายมุ้งตวัดมุ้งขึ้น เห็นผมนั่งอยู่บนฟูก
"เป็นไงลูก ไม่สบายหรือเปล่าเห็นไอทั้งคืนเลย" แม่พูดพร้อมกับเอาหลังมือมาวางที่หน้าผากก่อนที่จะจับแก้มและลำคอ
"ตัวร้อนนะเนี่ยะ มีน้ำมูกด้วย หายใจออกเปล่า" แม่ถาม
ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ พร้อมกระเถิบไปที่ขอบฟูก แม่ช้อนมือไว้ใต้รักแร้ทั้งสองข้างของผมก่อนที่จะยกตัวผมลอยจากฟูกเข้าไปที่อ้อมอก ผมเอามือกอดแม่ใบหน้าซบลงไปที่ไหล่ของแม่ก่อนที่จะซุกไปที่ต้นคอ ผมอยากให้แม่อุ้มอย่างนี้นานๆ เพราะรู้สึกว่าอบอุ่นดี แม่ใช้มือตบตูดผมเบาๆ
"ไปล้างหน้าก่อนไป เดี๋ยวสายๆแม่จะพาไปกวาดยา" แม่พูดพร้อมกับวางตัวผมลงที่หน้าบ้าน
ข้างนอกตอนนี้อากาศเย็นและยังมืดอยู่เนื่องจากเป็นเวลาช่วงตีห้า ผมเดินไปที่โอ่งน้ำซึ่งอยู่ใต้ต้นสนแผงหน้าบ้านแสงไฟสลัวของหลอดนีออนทำให้พอมองเห็นขันน้ำที่วางอยู่ในโอ่ง น้ำในโอ่งเย็น ผมควักน้ำล้างอยู่สองสามที และพยายามสั่งน้ำมูกออกมาเพราะรู้สึกอึดอัดที่หายใจไม่ค่อยออก น้ำมูกใสๆไหลลงมาตามแรงสั่งเลยมาถึงริมฝีปากด้านบน ผมลองใช้ปลายลิ้นแตะเบาๆ มันมีรสชาติออกเค็มๆพิกล หลังจากนั้นลองสูดหายใจเข้าอีกครั้งจึงรู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นบ้าง
ขณะจะเดินเข้าบ้านก็พลันนึกถึงเสียงแม่ที่จะพาไปกวาดยา ความกลัวเกิดขึ้นในทันที ภาพของไอเอ๋ในเช้าวันหนึ่งที่ถูกแม่ของมันอุ้มผ่านหน้าผมไป หน้าของมันแดงก่ำ ปากเลอะคราบยาดำๆ รอยเลอะเปรอะไปถึงหลังเสื้อบริเวณไหล่ของแม่ที่อุ้มมันอยู่ คราบน้ำตาและเสียงสะอึกสะอื้นเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักดังขึ้นเป็นระยะ ภาพนั้นยังติดตาผมอยู่ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าไอเอ๋ไปพบเจอเหตุการณ์อะไรมา แต่ก็ไม่คาดคิดว่าวันนี้อาจจะเป็นวันของผมที่ต้องเจอแบบนั้นบ้าง ได้มารู้ในวันหลังจากปากไอเอ๋ที่พูดเหมือนจะอวดว่า "แม่ข้าพาไปกวาดยามา"
ผมเดินเข้าไปหาแม่ในครัว เห็นแม่กำลังนั่งหั่นเนื้อหมูอยู่บนเขียง
"แม่ๆ เกินหายไข้แล้วนะ" ผมพูดพร้อมกับเอาหลังมือวางทาบไปบนหน้าผากของตัวเอง
แม่เงยหน้าขึ้นมาจากเขียงหมู มองหน้าผมอย่างคนรู้ทัน พร้อมพูดกลั้วเสียงหัวเราะ
"อ่าวเรอะ ทำไมหายเร็วจัง ไม่ต้องกลัวหรอก กวาดยาแป้บเดียว เดี๋ยวก็หาย"
ผมอยากจะงอแงให้แม่รู้ว่าผมหายแล้วไม่ได้กลัวที่จะถูกกวาดยา แต่หลักฐานก็ออกมาจากปากด้วยเสียงไอแห้งๆสองสามที พร้อมกับเสียงจามที่มีน้ำมูกไหลมาเป็นของแถมเหมือนจะให้ยอมจำนนด้วยหลักฐาน
สายวันนั้นเองที่อาการผมไม่ค่อยจะสู้ดีนัก รู้สึกเหมือนเส้นเลือดบริเวณหน้าผากและตรงหว่างคิ้วมันเต้น ตุบๆๆ เป็นจังหวะอยู่ข้างใน แม่จูงมือผมเดินไปทางข้างบ้าน ผ่านบ้านตายิ้ม ตายิ้มกำลังนั่งมวนยาสูบอยู่ ผ่านบ้านน้าเอ้ ผ่านบ้านป้าน้อย เลยมาถึงบ้านหลังสุดท้ายเป็นบ้านไม้ยกสูง ตรงใต้ถุนบ้านมียายแก่ๆคนหนึ่งนั่งเคี้ยวหมากอยู่เต็มปากอีกมือก็ยังตะบันหมากอยู่ เห็นหลานสาวของแกนั่งซักผ้าอยู่ใต้ต้นชมพู่ พอยายคนนั้นเห็นแม่ผมเดินมาก็เรียกทักทันที
"เอ่าว่าไง..นอง พาไอตัวเล็กมาทำไมแต่เช้า"
"มันไม่สบายจ๊ะยาย จะให้กวาดยาให้หน่อย" แม่ผมพูดพร้อมกับยกมือไหว้ยาย และก็หันมาบอกให้ผมไหว้ด้วย
ยายนั่งหัวเราะเสียงดังโชว์ให้เห็นฟันดำๆในปากของแกที่ยังมีใบพลูสีเขียวเล็กๆติดอยู่ แกหันมามองหน้าผม และควักมือเรียกผมเข้าไปใกล้ๆเอามือมาคลำที่หน้าผากและลำคอ พร้อมเรียกหลานของแกให้ไปหยิบกระจาดใส่ยาข้างบนบ้าน หลานแกลงมาพร้อมกับกระจาดไม้เก่าๆในนั้นฝาหม้อที่เป็นดินเผาสีส้มๆ และมีถุงใส่อะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด ผมมองดูอย่างหวาดๆ ยายหยิบสิ่งที่แกเรียกว่ายาออกมาจากถุงพวกนั้นทีละอย่างสองอย่าง แกเห็นผมสนใจก็บอกว่าเป็นใบไอนั่นมั่งไอนี่มั่ง ผมก็จำได้ไม่หมดรู้แต่ว่ามี บอระเพ็ดกับยาหอมแล้วก็อะไรอีกจำไม่ได้ ยายแกเอาส่วนผสมทั้งหมดมาขยี้ๆในฝาดินเผานั้นสีของมันออกน้ำตาลเข้มๆข้นๆตัดกับสีของฝาดินเผาสีส้ม ผมเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับผม แกให้ผมเดินเข้าไปใกล้ๆแก จะด้วยความกลัวหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ที่ผมเดินเข้าไปและเมื่อแกร้องอ้า...พร้อมอ้าปากแกขึ้นเหมือนจะชวนให้ผมอ้าปากก็เหมือนจะต้องมนต์อีกครั้งผมทำเสียงอ้า..และอ้าปากตาม
นิ้วมือเหี่ยวๆของแกที่จุ่มลงในน้ำยาสีน้ำตาลเข้มในฝาดินนั้นถูกตวัดใส่ปากผมอยากรวดเร็ว ผมรู้สึกทันทีถึงการต่อต้านจากภายในร่างกายด้วยเสียงอ๊อก.ก.ก ที่ดันจากภายในท้องดังออกมาทางปาก แต่ก็ยังไม่ทันเท่านิ้วมือยายที่ยังตวัดยาเข้าไปอีกหนึ่งที ผมรีบหันไปมองหาแม่ น้ำมูกน้ำตาไหลออกมาทันทีพร้อมกับเสียงร้องไห้จ้า กลิ่นเหม็นๆของยาที่เข้าไปทางปากส่งกลิ่นออกมาทางรูจมูก แม่อุ้มตัวผมขึ้นมาไว้บนบ่าพร้อมควักกระเป๋าสตางค์ส่งเงินให้ยายสิบบาท เสียงยายร้องบอกว่าไม่เอา แต่แม่ก็บอกว่าให้ไว้ซื้อหมากซื้อพลู
แม่อุ้มผมเดินจากบ้านหลังนั้นมาไม่ไกลนัก ความปั่นป่วนในท้องที่พยายามต่อต้านสิ่งที่ยายแก่ๆนั้นยัดเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ เสียงอ๊อก..ก ดังออกมาจากปากพร้อมยาดำๆเลอะหลังเสื้อของแม่ ในที่สุดผมก็ได้รับรู้ด้วยตัวเองว่าในวันนั้นสิ่งที่ไอเอ๋เจอคืออะไร ไว้จะไปบอกมันเหมือนกันว่า
"ข้าก็ไปมาแล้วนะ ไปกวาดยาน่ะ" ผมนึกยิ้มอยู่ในใจพร้อมคราบน้ำตาและร่องรอยของยาสีดำ
เสียงตำครกของแม่เงียบลง แม่เดินมาที่ชายมุ้งตวัดมุ้งขึ้น เห็นผมนั่งอยู่บนฟูก
"เป็นไงลูก ไม่สบายหรือเปล่าเห็นไอทั้งคืนเลย" แม่พูดพร้อมกับเอาหลังมือมาวางที่หน้าผากก่อนที่จะจับแก้มและลำคอ
"ตัวร้อนนะเนี่ยะ มีน้ำมูกด้วย หายใจออกเปล่า" แม่ถาม
ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ พร้อมกระเถิบไปที่ขอบฟูก แม่ช้อนมือไว้ใต้รักแร้ทั้งสองข้างของผมก่อนที่จะยกตัวผมลอยจากฟูกเข้าไปที่อ้อมอก ผมเอามือกอดแม่ใบหน้าซบลงไปที่ไหล่ของแม่ก่อนที่จะซุกไปที่ต้นคอ ผมอยากให้แม่อุ้มอย่างนี้นานๆ เพราะรู้สึกว่าอบอุ่นดี แม่ใช้มือตบตูดผมเบาๆ
"ไปล้างหน้าก่อนไป เดี๋ยวสายๆแม่จะพาไปกวาดยา" แม่พูดพร้อมกับวางตัวผมลงที่หน้าบ้าน
ข้างนอกตอนนี้อากาศเย็นและยังมืดอยู่เนื่องจากเป็นเวลาช่วงตีห้า ผมเดินไปที่โอ่งน้ำซึ่งอยู่ใต้ต้นสนแผงหน้าบ้านแสงไฟสลัวของหลอดนีออนทำให้พอมองเห็นขันน้ำที่วางอยู่ในโอ่ง น้ำในโอ่งเย็น ผมควักน้ำล้างอยู่สองสามที และพยายามสั่งน้ำมูกออกมาเพราะรู้สึกอึดอัดที่หายใจไม่ค่อยออก น้ำมูกใสๆไหลลงมาตามแรงสั่งเลยมาถึงริมฝีปากด้านบน ผมลองใช้ปลายลิ้นแตะเบาๆ มันมีรสชาติออกเค็มๆพิกล หลังจากนั้นลองสูดหายใจเข้าอีกครั้งจึงรู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นบ้าง
ขณะจะเดินเข้าบ้านก็พลันนึกถึงเสียงแม่ที่จะพาไปกวาดยา ความกลัวเกิดขึ้นในทันที ภาพของไอเอ๋ในเช้าวันหนึ่งที่ถูกแม่ของมันอุ้มผ่านหน้าผมไป หน้าของมันแดงก่ำ ปากเลอะคราบยาดำๆ รอยเลอะเปรอะไปถึงหลังเสื้อบริเวณไหล่ของแม่ที่อุ้มมันอยู่ คราบน้ำตาและเสียงสะอึกสะอื้นเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักดังขึ้นเป็นระยะ ภาพนั้นยังติดตาผมอยู่ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าไอเอ๋ไปพบเจอเหตุการณ์อะไรมา แต่ก็ไม่คาดคิดว่าวันนี้อาจจะเป็นวันของผมที่ต้องเจอแบบนั้นบ้าง ได้มารู้ในวันหลังจากปากไอเอ๋ที่พูดเหมือนจะอวดว่า "แม่ข้าพาไปกวาดยามา"
ผมเดินเข้าไปหาแม่ในครัว เห็นแม่กำลังนั่งหั่นเนื้อหมูอยู่บนเขียง
"แม่ๆ เกินหายไข้แล้วนะ" ผมพูดพร้อมกับเอาหลังมือวางทาบไปบนหน้าผากของตัวเอง
แม่เงยหน้าขึ้นมาจากเขียงหมู มองหน้าผมอย่างคนรู้ทัน พร้อมพูดกลั้วเสียงหัวเราะ
"อ่าวเรอะ ทำไมหายเร็วจัง ไม่ต้องกลัวหรอก กวาดยาแป้บเดียว เดี๋ยวก็หาย"
ผมอยากจะงอแงให้แม่รู้ว่าผมหายแล้วไม่ได้กลัวที่จะถูกกวาดยา แต่หลักฐานก็ออกมาจากปากด้วยเสียงไอแห้งๆสองสามที พร้อมกับเสียงจามที่มีน้ำมูกไหลมาเป็นของแถมเหมือนจะให้ยอมจำนนด้วยหลักฐาน
สายวันนั้นเองที่อาการผมไม่ค่อยจะสู้ดีนัก รู้สึกเหมือนเส้นเลือดบริเวณหน้าผากและตรงหว่างคิ้วมันเต้น ตุบๆๆ เป็นจังหวะอยู่ข้างใน แม่จูงมือผมเดินไปทางข้างบ้าน ผ่านบ้านตายิ้ม ตายิ้มกำลังนั่งมวนยาสูบอยู่ ผ่านบ้านน้าเอ้ ผ่านบ้านป้าน้อย เลยมาถึงบ้านหลังสุดท้ายเป็นบ้านไม้ยกสูง ตรงใต้ถุนบ้านมียายแก่ๆคนหนึ่งนั่งเคี้ยวหมากอยู่เต็มปากอีกมือก็ยังตะบันหมากอยู่ เห็นหลานสาวของแกนั่งซักผ้าอยู่ใต้ต้นชมพู่ พอยายคนนั้นเห็นแม่ผมเดินมาก็เรียกทักทันที
"เอ่าว่าไง..นอง พาไอตัวเล็กมาทำไมแต่เช้า"
"มันไม่สบายจ๊ะยาย จะให้กวาดยาให้หน่อย" แม่ผมพูดพร้อมกับยกมือไหว้ยาย และก็หันมาบอกให้ผมไหว้ด้วย
ยายนั่งหัวเราะเสียงดังโชว์ให้เห็นฟันดำๆในปากของแกที่ยังมีใบพลูสีเขียวเล็กๆติดอยู่ แกหันมามองหน้าผม และควักมือเรียกผมเข้าไปใกล้ๆเอามือมาคลำที่หน้าผากและลำคอ พร้อมเรียกหลานของแกให้ไปหยิบกระจาดใส่ยาข้างบนบ้าน หลานแกลงมาพร้อมกับกระจาดไม้เก่าๆในนั้นฝาหม้อที่เป็นดินเผาสีส้มๆ และมีถุงใส่อะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด ผมมองดูอย่างหวาดๆ ยายหยิบสิ่งที่แกเรียกว่ายาออกมาจากถุงพวกนั้นทีละอย่างสองอย่าง แกเห็นผมสนใจก็บอกว่าเป็นใบไอนั่นมั่งไอนี่มั่ง ผมก็จำได้ไม่หมดรู้แต่ว่ามี บอระเพ็ดกับยาหอมแล้วก็อะไรอีกจำไม่ได้ ยายแกเอาส่วนผสมทั้งหมดมาขยี้ๆในฝาดินเผานั้นสีของมันออกน้ำตาลเข้มๆข้นๆตัดกับสีของฝาดินเผาสีส้ม ผมเริ่มรู้สึกตัวแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับผม แกให้ผมเดินเข้าไปใกล้ๆแก จะด้วยความกลัวหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ที่ผมเดินเข้าไปและเมื่อแกร้องอ้า...พร้อมอ้าปากแกขึ้นเหมือนจะชวนให้ผมอ้าปากก็เหมือนจะต้องมนต์อีกครั้งผมทำเสียงอ้า..และอ้าปากตาม
นิ้วมือเหี่ยวๆของแกที่จุ่มลงในน้ำยาสีน้ำตาลเข้มในฝาดินนั้นถูกตวัดใส่ปากผมอยากรวดเร็ว ผมรู้สึกทันทีถึงการต่อต้านจากภายในร่างกายด้วยเสียงอ๊อก.ก.ก ที่ดันจากภายในท้องดังออกมาทางปาก แต่ก็ยังไม่ทันเท่านิ้วมือยายที่ยังตวัดยาเข้าไปอีกหนึ่งที ผมรีบหันไปมองหาแม่ น้ำมูกน้ำตาไหลออกมาทันทีพร้อมกับเสียงร้องไห้จ้า กลิ่นเหม็นๆของยาที่เข้าไปทางปากส่งกลิ่นออกมาทางรูจมูก แม่อุ้มตัวผมขึ้นมาไว้บนบ่าพร้อมควักกระเป๋าสตางค์ส่งเงินให้ยายสิบบาท เสียงยายร้องบอกว่าไม่เอา แต่แม่ก็บอกว่าให้ไว้ซื้อหมากซื้อพลู
แม่อุ้มผมเดินจากบ้านหลังนั้นมาไม่ไกลนัก ความปั่นป่วนในท้องที่พยายามต่อต้านสิ่งที่ยายแก่ๆนั้นยัดเข้าไปเริ่มออกฤทธิ์ เสียงอ๊อก..ก ดังออกมาจากปากพร้อมยาดำๆเลอะหลังเสื้อของแม่ ในที่สุดผมก็ได้รับรู้ด้วยตัวเองว่าในวันนั้นสิ่งที่ไอเอ๋เจอคืออะไร ไว้จะไปบอกมันเหมือนกันว่า
"ข้าก็ไปมาแล้วนะ ไปกวาดยาน่ะ" ผมนึกยิ้มอยู่ในใจพร้อมคราบน้ำตาและร่องรอยของยาสีดำ
...แต่จำได้ว่าชอบนะคะ ชอบกลิ่นยาน่ะค่ะ......(สงสัยจะแปลกคน)
ขอบคุณนะคะ
งงๆ
เด็กโรคจิต...แต่ก็เคยกวาดแค่ครั้งเดียวอ่ะคะ.....ณ ตอนนี้โตเปงหมูแล้ว---เวลสไอยายให้กินยาอมตรรา.."ตะขาบ 5 ตัว"....โอ้วจ๊อด...กินแล้วเปงกระเหรี่ยงลิ้นดำเลย 555
