เงินทองไม่ว่าสมัยนี้หรือสมัยไหนมันก็หาได้ยากยิ่งพอๆกัน ยิ่งเด็กๆอย่างผมจะขอเงินแม่แต่ละทีล่ะก็จะต้องอาศัยช่วงจังหวะและโอกาสที่เหมาะสมไม่งั้นก็จะถูกเทศนาถึงการใช้เงินจนต้องนั่งฟังหน้าหงอเลยทีเดียว

แม้ว่าตอนนี้ราคาน้ำมันจะขึ้นลงเฉลี่ยอยู่ในช่วงสิบกว่าบาทและราคาก๋วยเตี๋ยวก็อยู่ที่ชามละห้าบาทแต่เชื่อมั้ยล่ะ ว่าเช้าวันนี้เด็กตัวเล็กๆอย่างผมจะมีเงินพกใส่ถุงพลาสติกอยู่เป็นปึก เดินยิ้มหน้าแป้นหิ้วออกมาจากบ้านเป็นเงินถึงห้าร้อยกว่าบาททีเดียวเชียวล่ะ แต่ก็คงหายแปลกใจล่ะเมื่อมองเข้าไปในถุงแล้วพบว่าเงินปึกนั้นมันก็เป็นแค่ซองบุหรี่ธรรมดาที่ถูกพับเก็บไว้เท่านั้นเอง

ผมเดินออกมาโดยไม่ลืมที่จะตะโกนเรียกไอเอ๋ที่อยู่ข้างบ้าน ไม่นานนักก็เห็นมันวิ่งออกมาข้างรั้วบ้าน ในมือของไอเอ๋ถือกระดาษแผ่นใหญ่มาซึ่งเขียนเป็นรูป น้ำเต้า ปู ปลา และมีเส้นขีดลากโยงไปมา

"ไม่เห็นเอาเงินมาด้วย" ผมพูด
"อยู่ในกระเป๋ากางเกง" ไอเอ๋บอกพร้อมกับล้วงซองบุหรี่หลายปึกออกมาจากกระเป๋า
"ไปกันเถอะ" ผมบอกไอเอ๋

จากที่เราไปเห็นพวกผู้ใหญ่เล่นน้ำเต้า ปู ปลา กันวันก่อน ก็ทำให้เด็กอย่างเรานึกสนุกอยากเล่นบ้างแต่จะขอเงินแม่มาเล่นก็มีอันได้โดนไม้เรียวกันแน่ ก็เลยตกลงกันว่าจะทำเล่นกันเองโดยเงินนั้นจะใช้ซองบุหรี่แทน โดยซองบุหรี่เหล่านี้เราก็เดินหากันได้ไม่ยากนัก โดยตกลงกันว่า ซองบุหรี่สีขาวที่เป็นพวกยี่ห้อ กรุงไทยและกรุงทอง กำหนดเป็นสิบบาทเหมือนแบงก์สิบ ส่วนซองบุหรี่สีแดงที่เป็นยี่ห้อกรองทิพย์ เรากำหนดเป็นร้อยบาทเหมือนแบงก์ร้อย ส่วนที่เป็นซองบุหรี่นอกหรือซองบุหรี่ต่างประเทศที่เป็นสีต่างๆเรากำหนดให้เป็นห้าร้อยบาท ส่วนสีออกทองๆ เราก็ให้เป็นแบงก์พันเพราะจะหายากมาก

ส่วนแผ่นผ้าที่เป็นรูปน้ำเต้าปูปลา เราก็เอากระดาษมาวาดเป็นรูปน้ำเต้า ปู ปลา ขีดโยงเส้นไปมาแทน ทำเหมือนของจริงทุกอย่าง ส่วนลูกเต๋าที่จะใช้โยน เราก็ลักเอารองเท้าฟองน้ำของไอเอ๋ ที่เหลืออยู่ข้างเดียวเอามาตัดเป็นก้อนสี่เหลี่ยมลูกบากศ์เล็กๆเท่าลูกเต๋า แล้วก็เอาปากกามาวาดรูปทั้งหกด้าน ซึ่งก็ประกอบไปด้วย น้ำเต้า, ปู, ปลา, เสือ, ไก่ และกุ้ง ซึ่งเป็นรูปที่วาดอยู่บนกระดาษแผ่นใหญ่นั้นเหมือนกัน และเนื่องจากขนาดพื้นที่วาดรูปบนลูกเต๋ามันเล็กทำให้บางทีรูปของเราที่วาดเสร็จแล้วต้องมาเพ่งดูอีกทีว่ามันตัวอะไร ไก่หรือกุ้ง บางครั้งวาดไปแก้ไปจนต้องตัดรองเท้าไอเอ๋มาทำลูกเต๋าใหม่อีกรอบก็มี

วันนี้เรานัดเพื่อนๆมาเล่นน้ำเต้า ปู ปลากันที่ใต้ต้นมะขามเทศใหญ่ที่อยู่หลังบ้านผม มีเด็กๆมาวิ่งเล่นอยู่แถวนั้นหลายคน ทันทีที่เราวางกระดาษและอุปกรณ์การเล่น เด็กมุงจำนวนมากก็มารวมกลุ่มกัน บางคนก็วิ่งกลับไปเอาซองบุหรี่ที่เก็บเอาไว้ บางคนก็เตรียมมาแล้วตามที่เรานัดไว้ตอนเมื่อวาน ผมกับไอเอ๋รวมเงินกันเป็นเจ้ามือ เริ่มต้นเรียงหน้าลูกเต๋าที่ทำมาจากรองเท้าฟองน้ำวางบนถ้วยเล็กๆ เอากระป๋องนมครอบพร้อมเขย่า

หลังเขย่าไม่นานนัก ซองบุหรี่หลากสีก็ถูกจับวางบนแผ่นกระดาษใบใหญ่ที่วาดเป็นรูปน้ำเต้า ปู ปลา ตามมาด้วยเสียงของเด็กๆที่เรียกร้องให้เปิดกระป๋องนมดูว่าหน้าลูกเต๋าออกอะไร เสียงเฮของคนที่แทงถูกดังขึ้นสลับกับเสียงร้องโห่แสดงความเสียดายจากคนที่แทงผิด ดังมาเป็นระยะภายใต้ร่มเงาของต้นมะขามเทศต้นใหญ่

เราเล่นกันจนได้ซองบุหรี่มาเต็มไปหมด จนบางคนเลิกเล่นเพราะแบงก์หมด และบางคนที่อยากเล่นอีกก็เดินไปหาซองบุหรี่ในที่อื่นๆ เมื่อคนน้อยเราก็เลยเลิกเล่นและรวบรวมซองบุหรี่กับกระดาษและอุปกรณ์เก็บกลับบ้าน ตะโกนนัดเพื่อนให้เก็บมาอีกเยอะๆ พรุ่งนี้จะมาเล่นอีกที

"เงินเยอะแยะเลยว่ะ เอาไปทำอะไรดีวะ" ไอเอ๋ถามขณะที่กำลังเดินกลับบ้าน
"เอาไปทำบุญ" ผมบอก
"เอาไปแจกคนจนดีกว่า" ไอเอ๋พูดขึ้น

คำตอบสั้นๆของเด็กสองคนที่แฝงไปด้วยความหนักแน่นในสิ่งที่คิดอยากจะทำ รอแค่ว่าให้เงินปึกนั้นมันไม่ใช่แบงก์บุหรี่ อนาคตเราก็คงอาจจะได้เอาไปทำในสิ่งที่เราอยากทำกันอย่างแน่นอน

"เออดี" ผมพูด
"เราเป็นเศรษฐี" ไอเอ๋ยังเดินพูดไปเรื่อย พร้อมหิ้วถุงพลาสติกที่ใส่ซองบุหรี่หลากหลายสีแกว่งไปมา
ผมได้แต่อมยิ้มในใจ