ท้องฟ้าร่มครึ้มมีแต่เงาเมฆที่ปรากฏอยู่บนผืนดินในตอนกลางวันแบบนี้ พบได้บ่อยครั้งในแถบชนบทบ้านเรา บรรยากาศแบบนี้เป็นที่ชอบสำหรับเด็กๆเพราะทำให้มีกิจกรรมเล่นในที่แจ้งได้เยอะโดยไม่ร้อนแดดซึ่งปกติก็ไม่ค่อยจะได้สนใจกับความร้อนจากเปลวแดดกันสักเท่าไหร่ บางวันวิ่งเล่นกันจนตัวเกรียมมาก็มีสำหรับตัวผู้ใหญ่เองก็ชอบกับบรรยากาศแบบนี้เหมือนกันเพราะทำให้ผ่อนคลายกับการทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำมาทั้งวันมองไปบนฟ้าแล้วก็อยากจะให้ฝนเทลงมาอีกสักหน่อยเพิ่มความชุ่มชื้น ชุ่มช่ำให้กับดินผืนนี้ เพื่อส่งท้ายให้กับฤดูฝนที่จะผ่านเลยไปในไม่ช้าอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้เอง

ผมกับไอเอ๋ สองคนเดินถือมีดพร้าเข้าไปยังบ้านยายอินท์ ซึ่งเป็นบ้านร้างที่ตั้งอยู่ตรงกันข้ามฝั่งถนนกับบ้านของไอเอ๋ ลักษณะบ้านเป็นบ้านไม้เรือนไทยโบราณ สองชั้น ชั้นล่างยกสูง ที่บริเวณใต้ถุนบ้านมีแคร่และตู้เก่าๆ ส่วนชั้นบนเราไม่รู้อะไรเลยแม้นิดเดียว ขนาดบันไดไม้เก่าๆที่หน้าบ้านเรายังไม่กล้าเดินเข้าไปเหยียบเลย โดยปกติเราก็ไม่ค่อยจะได้เข้าไปกร้ำกรายในบ้านนี้สักเท่าไหร่ นอกซะจากบางครั้งที่จะเข้ามาเก็บลูกฝรั่งขี้นก ที่สุกอยู่บนต้นข้างบ้านยายอินท์ บางครั้งก็เข้ามาหาหน่อไม้และก็เห็ดโคน ที่มักจะขึ้นบ่อยๆ เนื่องจากบริเวณบ้านครึ้มไปด้วยต้นไผ่และร่มไม้ใหญ่

เราสองคนเดินเกาะกันเข้าไปผ่านหน้าบ้านยายอินท์ เล็งไปยังกลุ่มต้นกระถินด้านใน จุดหมายที่มาก็เพื่อจะเอาไม้กระถินไปทำไม้ง่ามสำหรับวิชาลูกเสือในวันพุธที่จะถึงนี้ เราพยายามเล็งกันเพื่อช่วยกันหาไม้ง่ามที่ดูแล้วได้ขนาดและเป็นง่ามสวย ไม่ทันได้หาก็ได้ยินเสียงแปลกๆดังออกมาจากพุ่มต้นมะขามเทศเล็กๆ
"หงืด.ดด..ดด.ด.ด.ด... "
"ฮึ่ย.. เสียงอะไรวะ" ไอเอ๋ กระซิบเบาๆมือถือพร้าชูขึ้นพร้อมกับจ้องมองสายตาลอกแลกไปมา

ฉับพลันที่ได้เสียงนั้นดังขึ้นอีกที เราก็มองเห็นแมลงตัวหนึ่งบินออกมาจากพุ่มต้นมะขามเทศต้นเล็กๆ ปีกแข็งๆสีเขียวแวววาวของมันบินตัดกับอากาศเสียงดัง ซึ่งเป็นที่มาของเสียงที่ได้ยินในตอนแรก มันบินสูงขึ้นไปเกาะนิ่งอยู่บนยอดของต้นกระถิน
"แมลงทับ!!" เราสองคนตะโกนออกมาเกือบจะพร้อมกัน

ความพร้อมใจที่จะจับแมลงทับเกิดขึ้นโดยมิได้นัดหมายลืมเรื่องที่เข้ามาเอาไม้ง่ามในตอนนี้ซะสนิท ผมยื่นมีดให้ไอเอ๋ พร้อมกับค่อยๆไถตัวขึ้นไปบนต้นกระถิน ได้ยินเสียงตะโกนเบาๆจากไอเอ๋ด้านล่างที่ให้ระวังมันจะหนี ผมปีนขึ้นไปจนเกือบจะจับมันได้แล้วแต่ด้วยกิ่งของต้นกระถินที่อ่อนทำให้ไปไม่ถึงยอดจึงต้องใช้วิธีเขย่าต้นแทน ซึ่งก็ทำให้มันบินหายไปทิ้งไว้แต่ร่องรอยถลอกบนตัวผมที่ลื่นลงมาโดยเอาอกแนบกับลำต้นของต้นกระถิน

แมลงทับเป็นแมลงที่มีปีกแข็ง หน้าตาของมันเหมือนกับหนังเรื่องไอมดเอ็กซ์ที่ฉายตอนเช้าๆวันอาทิตย์ช่องเก้า มีหนวดสั้นๆสีดำยื่นออกมาเป็นเหมือนเรดาห์ ฟันของมันเป็นหยักๆคล้ายฟันเลื่อย และที่สะดุดตาที่สุดสำหรับมันก็คือสีเขียวที่แวววาวเป็นมันเลื่อมตลอดทั้งตัวเวลามันบินจะสะท้อนกับแสงอาทิตย์เป็นเหมือนอัญมณีที่บินได้ เรามักจะพบมันเป็นประจำในช่วงปลายฤดูฝน สถานที่ที่เราเจอมักจะเป็นพวกต้นมะขามเทศหรือบางทีก็ที่ต้นมะม่วง

แมลงทับตัวที่บินหนีไปทำให้เรานึกย้อนไปถึงเมื่อปีก่อนที่ไอเอ๋จับเอามาเลี้ยงไว้ในกล่องไม้ขีด ปีนั้นเราเจอมันในไร่มะขามเทศวิ่งไล่จับมันเพราะเห็นว่าสีมันสวยดีขณะวิ่งไล่ก็จะตะโกนว่า
"ถ่วงหนัก ๆๆๆๆๆๆ ๆ"ไปเรื่อยๆ
โดยเชื่อกันว่าเป็นคำพูดที่ทำให้แมลงทับอ่อนแรง จนมันบินไม่ไหวต้องร่วงลงมา ไม่น่าเชื่อว่าจากการพิสูจน์โดยการวิ่งไล่และท่องคำนี้ไปไม่นาน มันก็บินร่วงลงมาให้เราจับโดยง่ายดาย ช่างน่ามหัศจรรย์จริงๆ แม้ในปัจจุบันเอง วิทยาศาสตร์ก็ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้อย่างแน่ชัดว่าเป็นเพราะอะไร

หลังจากจับได้มาแล้วไอเอ๋ก็จัดการหากล่องไม้ขีดไฟ เพื่อจะเอามาเป็นที่อยู่ให้กับแมลงทับ ซึ่งขนาดของกล่องก็พอๆกับตัวมัน กล่องหนึ่งก็ใส่ได้แค่ตัวเดียว ในกล่องไม้ขีดไอเอ๋ก็จะเอาใบมะขามเทศอ่อนๆใส่เข้าไปเพื่อเป็นอาหารของมัน แรกๆมันก็ไม่ค่อยกินแต่หลังๆมันคงหิวและไม่มีอะไรจะกินแค่เราหยิบใบมะขามเทศไว้ตรงหน้ามันก็รีบเคี้ยวๆเข้าไปทันทีในกล่องไม้ขีดจะมีขี้สีเขียวก้อนเล็กๆประจำซึ่งเป็นขี้ของแมลงทับนั่นเองกล่องไม้ขีดจะถูกเปิดเผยอไว้เล็กน้อยสำหรับให้อากาศถ่ายเทเข้าไปด้านใน

เรามารู้อีกครั้งว่ามันเป็นตัวเมีย ก็เมื่อเห็นไข่ฟองเล็กๆสีขาวสองใบในกล่องไม้ขีด หลังจากเอามาเลี้ยงไว้ได้ไม่ถึงสามวัน ดูท่าไอเอ๋มันดีใจใหญ่ แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นได้เมื่อแม่ไอเอ๋ดันมาเห็นเข้าซะก่อน ทำให้โครงการเพาะเลี้ยงแมลงทับของเราต้องหยุดไว้แค่นั้น ตามมาด้วยการฟังเทศนาเสียงบ่นจากแม่ไอเอ๋อยู่พักใหญ่ ไอเอ๋จึงเอาแมลงทับไปปล่อย ส่วนไข่ของมันเราก็ไม่รู้จะทำยังไงจึงเอาไปฝังดินเอาไว้ใกล้ๆโคนต้นไม้ จนเวลาผ่านไปนาน เมื่อนึกขึ้นได้ลองไปขุดดูก็ไม่เจอ คาดว่าถ้าไม่เป็นตัวก็คงเสียชีวิตไปนานแล้ว

หลังจากเราตัดไม้ง่ามเสร็จแล้ว เราสองคนก็ช่วยกันขนแบกกลับมาที่บ้าน เพื่อที่จะปอกเปลือกแล้วก็เอามาตากแดดไว้ให้แห้ง และเหมือนจะบังเอิญเมื่อเราเดินผ่านต้นมะขามเทศก็เจอกับแมลงทับตัวหนึ่ง มันเกาะนิ่งอยู่ที่กิ่งของต้นมะขามเทศ ไอเอ๋ค่อยๆวางไม้กระถินลง สองมือเตรียมจ้องตะปบไปที่ตัวมัน

ลำต้นมะขามเทศสั่นไหวตามแรงตะครุบของไอเอ๋ หน้าตาของมันเหยเกเพราะโดนหนามของต้นมะขามเทศแทงมือ ส่วนแมลงทับมันบินรอดไปได้อย่างหวุดหวิด
"ถ่วงหนัก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ...." เสียงของไอเอ๋ร้องตะโกน แววตาเสียดายจ้องมองไปยังตัวแมลงทับที่บินขึ้นไปบนท้องฟ้า
"เฮ้ย ปล่อยมันไปเถอะ" ผมพูด พร้อมกับอมยิ้มมองไปยังไอเอ๋ที่กำลังทำท่าจะวิ่งตามแมลงทับไป รู้สึกดีใจลึกๆที่ไอเอ๋จับมันไม่ได้ ทั้งๆที่ตอนแรก ผมเองก็พยายามปีนขึ้นต้นกระถินเพื่อจับมันอยู่เหมือนกัน

ผมมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ปีกสีเขียวแวววาวของแมลงทับสะท้อนกับแสงของดวงอาทิตย์ที่ลอดผ่านก้อนเมฆลงมา สีเขียวบนปีกของมันเมื่อสะท้อนกับแสงแดด สามารถมองเห็นได้อีกเป็นหลายสีทีเดียว สมกับที่เราตั้งฉายาให้กับมันว่าเป็นอัญมณีที่บินได้ ในวันนี้แลดูมันบินอยู่บนท้องฟ้าแล้วรู้สึกสวยงามกว่าตอนที่เห็นมันอยู่ในกล่องไม้ขีดขึ้นเป็นกอง....