ผมขยับกายเข้าไปด้านในสุดของต้นกล้วยอีกครั้งก่อนจะค่อยๆเอามือเอื้อมไปดึงเศษใบกล้วยแห้งๆแถวนั้นขึ้นมาปกปิดร่างไว้เพื่อบดบังสายตาจากผู้ไม่ประสงค์ดี โชคดีที่บริเวณนี้มีต้นกล้วยขึ้นอย่างรกทึบทำให้ผู้ที่เดินไปเดินมา มักจะผ่านไปโดยไม่ได้สังเกต ผมพยายามควบคุมลมหายใจที่หอบถี่ให้เป็นปกติ ถึงแม้ว่ามันออกจะลำบากไปสักหน่อยหลังจากที่ต้องวิ่งหนีบางสิ่งบางอย่างมาสดๆร้อนๆ แต่เพื่อความอยู่รอดแล้วมันก็จำเป็นต้องทำ เมื่อเริ่มหายใจเป็นปกติแล้ว จึงค่อยๆคลี่ใบกล้วยที่ปิดตามใบหน้ามองลอดช่องใบที่แตกเป็นริ้วๆออกไปทางถนน เห็นผู้ชายสองคนเดินเหลียวซ้ายแลขวาไปมา ทั้งคู่ทำสีหน้าฉุนเฉียวพร้อมชี้มือไปมา ก่อนที่จะวิ่งผ่านไปโดยไม่ได้สนใจผมที่กำลังเฝ้าแอบมองดูอยู่เลย สองคนนี้นั่นเองที่ผมพึ่งหนีมา

ผมถอนหายใจฟู่ออกมาอย่างแรง หลังจากที่มองพวกมันทั้งสองคนวิ่งออกไปจนลับสายตา ชำเลืองมองดูวัตถุในมือที่ยาวและเย็นเฉียบ ผมลูบมันอย่างช้าๆ อย่างน้อยมันก็พอจะทำให้ผมอุ่นใจไปได้บ้าง แม้จะต้องประจันหน้ากับสองคนนั้นก็ตาม ถ้ามีสิ่งนี้มันคงตัดกำลังพวกมันไปได้ส่วนหนึ่ง แต่ผมก็ไม่เคยลืมว่าพวกมันก็มีอาวุธนี้เช่นกัน

ขณะที่นั่งสงบเงียบอยู่ตรงนั้นได้ไม่นานนักก็เห็นสหายผมวิ่งผ่านมาบนถนนที่ร้อนระอุ ไอเอ๋นั่นเอง ไอเอ๋วิ่งหันหน้าเหลียวหลังอย่างระวังภัย ผมตะโกนออกไปเบาๆจากดงกล้วยที่รกทึบ
"ไอเอ๋ ๆ "
ไอเอ๋หันมองหาต้นเสียงพร้อมยื่นวัตถุในมือออกไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง
"ไอเอ๋ นี่ข้าเอง ข้าอยู่ตรงนี้" ผมตะโกนออกไปเสียงค่อยๆ พร้อมกับแหวกใบกล้วยแห้งสีน้ำตาลแก่ออกมา
"โอ้โห เอ็งแอบได้ไงวะ ไม่คันเหรอ " ไอเอ๋ถามออกมาพร้อมแสดงสีหน้าประหลาดใจ
"ไม่คันหรอก ว่าแต่เอ็งเห็นไอเอกกับไออามหรือเปล่า มันไปไหนแล้ววะ" ผมถามไอเอ๋
พร้อมเอ่ยถึงชื่อคนที่พึ่งจะวิ่งไล่ผมกับไอเอ๋จนเหนื่อยหอบและเป็นสองคนที่วิ่งผ่านผมไปเมื่อสักพักที่ผ่านมา
"ไม่รู้สิ ข้าพึ่งจะลงมาจากต้นมะม่วงตรงโน้นน่ะ" ไอเอ๋ชี้มือไปยังต้นมะม่วงทางด้านหลังที่มันพึ่งวิ่งผ่านมา มันเป็นที่หลบซ่อนอีกที่หนึ่ง ซึ่งถ้าไม่สังเกตให้ดีก็จะหาพบไม่ได้ง่ายๆเลย เนื่องจากเป็นต้นมะม่วงต้นเล็กที่ไม่มีใครคิดว่าจะมีคนขึ้นไปหลบซ่อนตัวอยู่ได้ อาศัยว่าไอเอ๋ตัวเล็กจึงแอบซ่อนได้อย่างง่ายดาย

เราสองคน ค่อยๆเดินออกมาบนท้องถนน ถึงแม้มันออกจะโจ่งแจ้งไปสักหน่อยแต่ก็เป็นการดีที่จะทำให้เราเห็นตัวผู้ไม่ประสงค์ดีกับเราได้อย่างชัดเจนที่สุด
"อันสุดท้ายของเอ็ง มันหักไปแล้วนี่หว่า" เสียงไอเอ๋เอ่ยขึ้นพร้อมกับชี้ไปบนวัตถุสีเขียวในมือของผม
"เออว่ะ" ผมพยายามหักงอและพับมันไปมาอีกครั้ง มันใกล้จะหักแล้วแม้จะผ่านการใช้งานมาได้ไม่นานนัก
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยทำใหม่ อันอื่นยังใช้ได้อยู่" ผมปลอบใจตัวเองพร้อมกับทดสอบพับอันอื่น อย่างเตรียมพร้อม

โอกาสดีๆไม่ได้มีให้กับเรามากนัก แม้แต่เวลาตั้งตัวในตอนนี้ ไม่มีแม้แต่ช่วงเวลาที่จะให้เราหันหลังกลับไปดู ผมกับไอเอ๋ก็ได้ยินเสียงตะโกนจากด้านหลัง
"ตายเถอะมึงงงงง"

เป็นเสียงจากไอเอกกับไออามนั่นเอง เรายังไม่ทันได้สังเกตว่ามันออกมาจากมุมไหน มือซ้ายของพวกมันก็กำวัตถุสีเขียวนั่นแน่นส่วนมือขวารูดไปบนวัตถุนั้นอย่างรวดเร็ว เสียงกระหน่ำจากวัตถุชิ้นนั้นดังลั่นออกมาทันที
" แปะ ๆๆ ๆ ๆ ๆ ๆ"
จังหวะเสียงรวดเร็วตามแรงสะบัดมือ ผมพุ่งตัวล้มลงไปข้างทาง พระเจ้ายังให้เวลาเราเสมอ ผมกลับตัวหันวัตถุสีเขียวชิ้นนั้นชี้ไปยังไอเอก ขณะที่ล้มลง แต่ก็ไม่ทันซะแล้วเมื่อมันวิ่งเข้ามาประกบเสียก่อนพร้อมกับใช้วัตถุสีเขียวนั้นชี้มายังหน้าผมห่างกันไม่กี่นิ้วเท่านั้นเอง ผมหันไปเห็นไอเอ๋อยู่ในสภาพที่ไม่ต่างกันมากนัก ผมค่อยๆหลับตาลงพร้อมกับยอมรับชะตากรรมตรงหน้า เสียงวัตถุนั้นดังก้องอยู่เบื้องหน้าผมตามแรงสะบัดมือของไอเอก
" แปะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "

" ฮ่าๆๆ ๆ " เสียงหัวเราะชอบใจของไอเอกและไออามดังขึ้นพร้อมกัน
"พวกเอ็งแพ้แล้วนะ ต่อไปตาข้าซ่อนมั่งนะเว้ย" ไอเอกตะโกนขึ้น
ผมค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นมา เหลียวไปเห็นไอเอ๋ กำลังนั่งยิ้ม ทำตาปริบๆอยู่ไม่ไกลกันนัก
"เออ ได้ๆ แต่เดี๋ยวขอข้าซ่อมไอนี่ก่อน" ผมเอ่ยขึ้น พร้อมกับชูวัตถุสีเขียวให้พวกไอเอกเห็น สภาพของมันหักไม่มีชิ้นดี

จบเกมส์กันอย่างรวดเร็วกับความพ่ายแพ้ในเกมส์นี้ของผมกับไอเอ๋ ผมมองก้านกล้วยในมือผมที่สมมติกันว่าเป็นปืนหรือวัตถุสีเขียวชิ้นนั้นนั่นเอง สภาพของมันตอนนี้ช้ำและหักพับไปหมด ปืนก้านกล้วยของเราทำกันได้อย่างง่ายๆ โดยเลือกเอาก้านกล้วยที่ใหญ่พอประมาณมาตัดเป็นท่อนยาวประมาณข้อศอกของเรา จากนั้นก็เอามีดมาเซาะด้านบนให้พับขึ้นเป็นแผ่นๆประมาณ 4-5 แผ่นห่างกันพอประมาณ สำหรับการนำมาเล่นก็ง่ายมากคือ เมื่อเรายกพับแผ่นนั้นขึ้นทั้งหมด ก็จะเป็นเหมือนปืนที่เตรียมพร้อม จากนั้นใช้อีกมือรูดผ่านไปบนก้านกล้วยนั้นอย่างรวดเร็ว จะมีเสียงกระทบระหว่างแผ่นที่เราตัดกับก้านกล้วยนั้นเสียงออกมาเหมือนปืนเอ็ม 16 ยังไงยังงั้นเลยทีเดียว เมื่อรูดแล้วก็ต้องยกแผ่นพับขึ้นมาใหม่เพื่อเตรียมตัวยิงในครั้งต่อไป

ความสนุกของเกมส์นี้คงไม่ได้จบแค่ตรงนี้แน่นอน เพราะการหลบซ่อนก็เป็นอีกยุทธวิธีที่สำคัญ ไอเอกกับไออามสองพี่น้องออกวิ่งหายลับไปจากท้องถนน ขณะที่ผมกับไอเอ๋มองหน้ากันพร้อมพยักหน้า วัตถุสีเขียวในมือผมพร้อมที่จะทำหน้าที่ของมันแล้ว ผมกับไอเอ๋เริ่มวิ่งออกไปอีกครั้งหนึ่ง จุดมุ่งหมายของเราคงต่างกับเมื่อสักครู่ที่มีแต่หนีและหลบซ่อนฝ่ายเดียว แต่คราวนี้คงไม่แล้วเพราะว่า พวกเรากำลังจะลุย!!!!!........