กระดาษสมุดเรียนเล่มเก่าๆ ถูกเลือกฉีกแผ่นที่ว่างๆออกมา จากนั้นจึงเอาดินสอมาลากเส้นขีดตารางเป็นช่องเหมือนตารางหมากฮอสจนเต็มกระดาษ แต่ละช่องใส่ตัวอักษรตั้งแต่ กอ.ไก่ ถึงฮอ.นกฮูก ถัดมาใส่สระตั้งแต่สระอะ จนถึง สระเอาและวรรณยุกต์ พร้อมทั้งตัวเลข 0-1 กระดาษแผ่นนี้กับเหรียญบาทในกระเป๋า ในวันนี้มันจะได้รับภารกิจพิเศษ ให้เป็นตัวเชื่อมต่อการสนทนาระหว่างสิ่งมีชีวิตกับสิ่งที่เคยมีชีวิตมาก่อน การสนทนาระหว่างโลกนี้กับอีกโลกหนึ่งและเป็นการสนทนาของสองฝ่ายที่ไม่เคยได้พบเจอกัน

ผมกับไอเอ๋ นั่งคิดถึงคำที่จะใส่ลงไปในช่องว่างที่เหลือ ซึ่งแต่ละคำก็เป็นคำที่ชวนให้นึกถึงแต่เรื่องของความตาย
"เอาอะไรอีกดีวะ" ผมถามไอเอ๋
"จมน้ำตาย, ผูกคอตาย, รถชนตาย, ป่วยตาย เอาหมดแล้ว ก็เหลือ.." ไอเอ๋นั่งนึกพร้อมบ่นออกมา
"เป็นเอดส์ตาย" ผมโพล่งขึ้น
โรคเอดส์ เป็นโรคที่พึ่งจะออกมาเป็นข่าวสู่หมู่บ้านเราได้ไม่นานนัก ในเรื่องของความน่ากลัวที่ไม่มียาตัวใดรักษาได้และผู้ที่เป็นโรคนี้ก็จะมีแผลและน้ำเหลืองเต็มตัว ช่วงใหม่ๆที่ข่าวนี้ออกมา ผู้คนในหมู่บ้านหวาดระแวงกันไปหมด ถ้าใครเกิดบังเอิญมีปุ่มหรือแผลขึ้นตามตัวก็จะเร่งรีบพากันไปโรงพยาบาลเพื่อให้หมอตรวจให้ ทั้งๆที่บางครั้งก็เป็นแค่รอยยุงกัดธรรมดา
"เออก็ดีว่ะ" ไอเอ๋ตอบพร้อมเขียนลงไปตรงช่องสี่เหลี่ยมในกระดาษ

หลังจากช่วยกันนึกไปเขียนไปจนเต็มกระดาษ ผมก็วิ่งไปเรียกไอเอกกับไออามที่บ้านออกมาเล่นด้วยกัน หลังจากที่มันรู้ว่าเราจะเล่นอะไรกัน ก็รีบวิ่งกันมาที่บ้านไอเอ๋อย่างรวดเร็ว ผมเริ่มตั้งกฏการเล่นเหมือนทุกครั้ง
"ห้ามใครใช้นิ้วขยับเหรียญนะเว้ย" ผมบอก
"ก่อนออก(หมายถึงตอนเลิกเล่น)เอานิ้วออกพร้อมกันแล้วเคาะโต๊ะสามทีนะ" ไอเอ๋บอกบ้าง
"คาถาท่องว่ายังไงนะพี่เกิน" เสียงไออามถามออกมา
"พุทธ... โธ... ธา... ยะ... ผลัดกันท่องคนละคำเรียงกันไป" ผมบอก
ผมไม่ทราบเหมือนกันว่าใครเป็นคนเริ่มต้นคิดคาถาเรียกผีเหรียญเงินนี้ บ่อยครั้งที่เล่นกันถ้าผมได้เป็นคนท่องคาถานี้ไม่เกินสิบครั้งเหรียญที่เอานิ้วแตะไว้ก็จะเริ่มขยับ บางคนเรียกยังไงเหรียญก็ไม่ขยับ ดังนั้นในช่วงนี้จึงไม่แปลกที่ใครจะพากันเรียกผมว่าเป็นพ่อหมอ สร้างความภูมิใจให้กับผมมากทีเดียว

นิ้วชี้ของเราทั้งสี่คนแตะลงไปที่เหรียญบาทกลางกระดาษที่ถูกนั่งล้อมกันอยู่คนละมุม ต่างคนต่างมองหน้ากัน บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ..
"พุทธ" เสียงผมดังขึ้น
"โธ" เสียงไอเอ๋พูดถัดมาจากด้านข้างผม
"ธา" ไออามท่องขึ้น สีหน้าตั้งใจและสนใจกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในเวลาข้างหน้านี้
"ยะ" ไอเอกท่องตามมา
จากนั้นจึงมาวนที่คำว่า "พุทธ" จากผมต่อ ผมเร่งท่องให้เร็วขึ้นโดยกระชากเสียงห้วนๆ ทุกคนท่องเร็วตาม

ท่องวนไปได้ประมาณสิบกว่ารอบ ผมเริ่มหยุดท่องและเริ่มการสนทนา
"ถ้าท่านมาแล้วให้ไปที่จุดเริ่มต้นด้วย ๆ ๆ " ผมส่งเสียงเรียกบางสิ่งบางอย่างเสมือนการเชื้อเชิญ
เหรียญที่หยุดนิ่งอยู่กลางกระดาษเริ่มค่อยๆขยับ ทุกคนมองหน้ากันเพื่อเช็คว่าไม่มีใครขยับนิ้วเพื่อให้เหรียญเลื่อน ผมส่งเสียงเรียกไม่นานนักเหรียญค่อยๆขยับไปที่มุมบนซ้ายของกระดาษตรงช่องสี่เหลี่ยมที่มีข้อความเขียนไว้ว่า "จุดเริ่มต้น"!!

เราทั้งสี่คนรู้สึกตื่นเต้นกับการเล่นครั้งนี้เนื่องจากเหรียญขยับได้เร็ว ครั้งก่อนๆที่ได้เล่นกันบางครั้งจะขยับช้าบ้างเร็วบ้าง เริ่มแรกเราถามชื่อก่อน ด้วยคำถามง่ายๆเหมือนคนคุยกันว่าชื่ออะไร ไม่ทันไรเหรียญนั้นก็วิ่งไปตามตัวอักษรและสระผสมกันออกมาจนเป็นชื่อ ถัดมาก็ถามอายุ และก็สาเหตุที่ตาย จากนั้นใครในกลุ่มเราจะถามอะไรต่างก็พากันถามจนหมด เมื่อหมดคำถามเราก็เชิญออกโดยบอกให้กลับไปที่จุดเริ่มต้น และบอกว่าจะทำบุญไปให้ จากนั้นจึงพร้อมใจกันยกนิ้วออกและเคาะไปที่โต๊ะพร้อมกันสามครั้ง

หลังเล่นเสร็จเรามานั่งพักทบทวนสิ่งที่ได้พูดคุยกับสิ่งที่เรามองไม่เห็นกันอย่างสนุกสนาน ต่างบอกกันว่าไม่ได้เป็นคนขยับเหรียญ บางครั้งก็เล่ากันว่าพยายามกดเหรียญไม่ให้วิ่งไปแต่เหรียญก็ยังขยับไปได้ คุยกันไปได้สักพักจึงเริ่มต้นเล่นกันอีกครั้งหนึ่ง

เราเล่นกันจนรู้สึกว่า หลังจากท่องคาถาเรียกแล้วเรียกเท่าไหร่เหรียญก็ไม่ขยับหรือขยับช้าจึงได้เลิกเล่นกันไป กระดาษแผ่นนั้นถูกฉีกทิ้งลงถังขยะที่อยู่ไม่ไกลมากนัก ส่วนเหรียญเงินนั้นไม่มีใครกล้าเอาไปใช้จึงนำไปโยนทิ้งลงคลองหน้าบ้าน ซึ่งตอนนี้คงมีอยู่เป็นสิบเหรียญทีเดียว

"อย่าลืมทำบุญให้นะ"เสียงกระซิบเบาๆดังขึ้นมาในหูผม ผมหันไปมองรอบๆไม่เห็นมีใคร ไอเอกและไออามเดินกลับบ้านไปก่อนหน้านั้นแล้ว ผมรีบเดินกลับบ้านท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่เริ่มลับขอบฟ้าพร้อมขนบนคอที่ตั้งชูชัน......