ดวงจันทร์น้อย ลอยสว่าง กลางฟากฟ้า
ท้องนภา มีขี้เมฆ ลอยไหวๆ
เสียงจิ้งหรีดอึ่งอ่างร้อง ก้องมาไกล
แสงวิบไว หิ่งห้อยน้อย คล้อยกลับรัง

"แม่ครับ ๆ" ผมส่งเสียงเรียกเบาๆ พร้อมเอามือสะกิดแม่ที่นอนเงียบอยู่ข้างๆ
แม่นอนขยับพลิกตัวกลับมาก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
"มีอะไร.."
"เกิน ปวดขี้" ผมตอบพร้อมกับนอนเอามือบิดไปบิดมาที่ท้อง
"เหรอ อืม งั้นก็ลุกขึ้นสิ" แม่บอกพร้อมกับขยับลุกขึ้นนั่งบนเตียง ก่อนจะค่อยๆเปิดมุ้งเดินลงออกจากเตียง

หน้าบ้านผมตอนนี้ค่อนข้างมืด มีแต่แสงสลัวๆจากแสงจันทร์ที่ส่องสว่างลงมาให้พอมองเห็นสิ่งของต่างๆที่วางอยู่บริเวณหน้าบ้านเท่านั้น ผมกระพริบตาให้ชินกับความมืดก่อนจะเกาะชายเสื้อแม่เดินออกมาข้างนอกเพื่อไปเข้าห้องส้วม ผมหันซ้ายและขวาไปเจอเอาเงาตะคุ่มๆใต้แคร่หน้าบ้าน ยิ่งผมมองเพ่งเข้าไปมันก็เริ่มขยับไปมา ผมรู้สึกตกใจเกาะชายเสื้อแม่แน่นพร้อมกับถามแม่เบาๆ กลัวเจ้าสิ่งนั้นจะได้ยิน

"แม่.... อะไรอยู่ใต้แคร่" ผมหลับตาปี๋เกาะชายเสื้อแม่แน่น อีกมือชี้ไปใต้แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้านอย่างหวาดๆ
แม่หันไปมองใต้แคร่แว่บหนึ่ง จึงหันมาบอกผมที่ยืนหลับตาปี๋เกาะเอวแน่น
"ก็ไอพัดไง.." แม่ตอบ พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ ขำเด็กน้อยที่กลัวเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ผมหันกลับไปมองดูอีกครั้ง มันขยับตัวลุกขึ้นมาจากใต้แคร่เนื่องจากได้ยินเสียงแม่เรียกชื่อ แท้จริงแล้วมันก็คือไอพัด หมาของผมนั่นเอง มันเดินกระดิกหางไปมาก่อนจะเดินเลียบเข้ามาหาเอาหัวไถที่เอวผมเพื่อชวนให้ผมลูบหัวให้มัน

หลอดไส้สีส้ม ส่องแสงสว่างอยู่ภายในห้องน้ำ แสงสว่างลอดช่องลมออกมาด้านนอกกระทบกิ่งไม้ยิ่งต้องลมที่พัดไปมาผสมจินตนาการของเด็กน้อยทำให้เหมือนปีศาจขยับมือไปมา น่ากลัวยิ่งนัก
"แม่รอเกินที่หน้าห้องน้ำนะ" ผมบอกแม่ก่อนจะรีบเดินเข้าไปที่ห้องน้ำ
ไม่มีเสียงตอบจากแม่ แต่ผมก็รู้ว่าแม่ไม่ได้ไปไหนแน่ เพราะเวลาผมอึ ผมไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำนั่นเอง จะเปิดให้มันอ้าซ่า มองเห็นทิวทัศน์ด้านนอก ถึงแม้ว่ามันจะมืดจนมองไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม

น้ำจากหัวก๊อกในห้องน้ำหยดไหลลงมาเป็นจังหวะ กางเกงในบนราวห้อยระย้าหลากสี บางอันทับกันเป็นปึกเหมือนไม่ได้ถูกจับใส่มานาน ขวดแชมพูตั้งระเกะระกะ บางอันตั้งบางอันล้ม บางอันหมดแล้วแต่ก็ยังตั้งโชว์ยี่ห้อหราอยู่บนขอบอ่าง สบู่ที่ใส่บนชั้นวางชุ่มไปด้วยน้ำและฟองที่ยังเกาะอยู่เล็กน้อย สบู่ก้อนเล็กๆที่เอามาถูตัวลำบาก จะถูกแม่เอามาแปะรวมกันกับก้อนใหญ่ให้เป็นเหมือนก้อนเดียวกัน เป็นการประหยัดที่เจ๋งจริงๆในความคิดของผม หยากไย่แมงมุมบนหลังคาสังกะสีเกาะเป็นแผง อึ่งอ่างตัวเล็กๆ ซุกซ่อนอยู่ตรงไม้ถูส้วม ผมแอบมองมันประจำ บางครั้งก็เห็นมันตกลงไปในคอห่าน(รูส้วม) ซึ่งไม่รู้ว่ามันเดินไปอีท่าไหนมันตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำบ่อน้อยนั้นไปมาเพื่อหาทางขึ้น แต่ก็ขึ้นไม่ได้เนื่องจากคอห่านลื่นไปด้วยน้ำ ผมต้องเอาไม้มาเขี่ยๆช่วยมันขึ้นมาซึ่งก็ลำบากไม่ใช่น้อย มีอยู่ครั้งหนึ่ง ปวดอึมากจนทนไม่ไหว ช่วยออกมาไม่ทันจึงขี้ทับมันลงไปเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้มันจะมีชีวิตอยู่หรือเปล่า รู้สึกบาปไม่ใช่น้อย

"แม่ ปวดขี้หรือเปล่าครับ" ผมเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ขณะนั่งยองๆเบ่งอึอยู่ด้วยกลัวแม่จะเหงา แท้จริงแล้วในใจกลัวความเงียบมากกว่า
แม่ซึ่งนั่งบนเก้าอี้ไม้ซักผ้าตัวเล็กๆ หันมามองพร้อมยิ้ม
"ไม่ปวดหรอก ขี้ไปเหอะ" แม่บอก
เวลาผมเข้าห้องส้วมผมมักจะชอบมองไปรอบๆ ดังนั้นเวลาเข้าส้วมผมมักจะไม่ค่อยชอบปิดประตู ถึงแม้จะเป็นตอนกลางวันก็เหอะ ทิวทัศน์ด้านนอกมองไปอึไปมันสุนทรีย์สำหรับผมเหลือเกิน สำหรับตอนกลางคืนที่มองไม่เห็นอะไร แค่เห็นหลังของแม่ที่นั่งอยู่หน้าห้องน้ำก็รู้สึกอุ่นใจแล้ว

"เสร็จแล้วครับแม่" ผมพูด พร้อมกับควักน้ำมาล้างก้นและราดน้ำลงไปในคอห่าน
เดินไปหน้าห้องน้ำหยิบกางเกงขึ้นมานุ่ง เดินเกาะเอวแม่เข้าไปในบ้าน
"เอาไว้เวลาแม่ปวดขี้ เกินจะมาเฝ้าแม่ที่หน้าห้องน้ำมั่งนะครับ" ผมบอกแม่
"อืม....ม..ฮ้า...วว" เสียงแม่ตอบไม่เต็มเสียง เอามือป้องปากเพราะหาวออกมา

ความรู้สึกที่ก้นยังเย็นชื้นๆจากน้ำที่ล้างเพราะเช็ดไม่แห้ง ลมเย็นๆจากด้านนอกพัดเข้ามาในบ้านกระทบมุ้งสั่นไหวเป็นระลอกคลื่น ผมขยับผ้าห่มขึ้นมาปิดตัวพร้อมเอาหัวซุกไปที่ใต้รักแร้ของแม่ หลับตาพริ้มนึกต่อกลอนที่แต่งเล่นเอาไว้เมื่อตอนเข้านอน กะว่าตอนเช้าจะท่องให้แม่ฟัง

เจ้าหมาน้อย นอนสบาย ที่ใต้แคร่
ส่วนเราแย่ มวนท้อง ฟ้องปวดขี้
ตูดขมิบ ทนไม่ไหว สะกิดที
แม่ครับแม่ตัวเกินนี้ ปวดขี้เอย...z z Z Z