จานข้าวสังกะสีใบขาวขอบสีน้ำเงินถูกหยิบจากชั้นวางจาน มาตักข้าวในหม้อหุงข้าว ก่อนที่ผมจะเดินไปหยิบช้อนสังกะสีสีเขียว ซึ่งเป็นช้อนประจำตัวผม แม่มักจะเอาช้อนแสตนเลสคันใหม่ๆมาใช้แล้วก็จะเอาช้อนสังกะสีไปทิ้งอยู่เสมอจนเหลือน้อยเต็มที ผมรู้สึกเสียดายจึงเก็บเอาไว้หนึ่งคันเป็นช้อนประจำตัวผม ไม่แน่ใจว่ารู้สึกไปเองหรือเปล่าว่าช้อนสีเขียวอันนี้เวลาใช้ตักข้าวกินแล้วมันจะรู้สึกอร่อยกว่าใช้ช้อนแสตนเลสเป็นกอง

ผมเดินไปตักกับข้าวมาราดบนข้าว ก่อนจะเดินไปหยิบหนังสือการ์ตูน 1 เล่ม เดินวนหาที่นั่งกินไปอ่านไปเป็นกิจวัตรประจำวัน ยังไม่ทันหย่อนก้นนั่งก็ได้ยินเสียงตะคอกดังลั่น
"มึงจะมานั่งกินไปอ่านไปทำไม จะกินก็กิน จะอ่านก็อ่านสิ"
ผมหันไปมองแว่บหนึ่ง ก่อนจะหยิบหนังสือวางคว่ำ ก้มหน้าก้มตากินข้าวเงียบ ช้อนสังกะสีสีเขียวถูกตักข้าวเข้าปาก ข้าววันนี้ไม่ค่อยอร่อยเลยแฮะ ผมได้แต่คิดในใจ....

เสียงนั้นก็ไม่ใช่จากใครที่ไหน "พี่เจี๊ยบ" นั่นเอง
พี่เจี๊ยบเป็นพี่ชายคนที่สามของผม ผมเป็นคนที่สี่คนเล็กสุด ถึงแม้จะเป็นพี่น้องคลอดเรียงกันมา แต่อายุของผมกับพี่เจี๊ยบก็ค่อนข้างจะห่างกัน หลายคนบอกว่าผมเป็นลูกหลง บางคนบอกว่าแม่ผมเก็บผมมาจากถังขยะ ซึ่งก็ไม่ได้ทำให้ผมหวั่นไหวแต่อย่างใด คิดในใจเพียงแค่ว่าโตขึ้นจะพาแม่ไปเช็คดีเอ็นเอสักครั้งเท่านั้นเอง และก็ไม่เคยแปลกใจเลยที่แม่จะตั้งชื่อเล่นของผมออกมาว่า "เกิน" (คิดได้ไง)

พี่เจี๊ยบมักจะมีเรื่องมาดุผมได้ทุกวัน บ่อยครั้งก็จะเป็นเรื่องที่เดินใส่รองเท้าเข้าบ้าน(อันนี้น่าโดน) , กินน้ำในตู้เย็นโดยยกขวดน้ำใส่ปากไม่ยอมรินใส่แก้ว(โดนบ่อยมาก) และก็ชอบกินข้าวไปอ่านหนังสือไป อย่างหลังสุดนี่ค่อนข้างจะแก้ยากเวลาพี่เจี๊ยบไม่อยู่บ้าน ผมมักจะทำเป็นประจำบางครั้งก็ทำสามอย่างในเวลาเดียวกันคือ กินข้าว อ่านหนังสือการ์ตูนและก็ดูทีวี แต่ทุกครั้งที่โดนดุ ผมก็มักจะเงียบและทำตัวให้ดีทุกครั้งไป

หลังกินข้าวเสร็จ ผมก็เตรียมจะไปหาอะไรเล่นที่บ้านไอเอ๋ ก่อนออกไปหน้าบ้านก็เห็นพี่เจี๊ยบกับพี่ไกร นั่งอยู่ที่พื้นมีขันน้ำ, ถุงพลาสติกและกระดาษวางระเกะระกะอยู่รอบตัว ผมเดินเลียบๆเคียงๆ เพื่อสังเกตการณ์ เห็นที่พื้นนั้นเลอะไปด้วยน้ำสีขาวขุ่น ด้วยความสนใจจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆพี่เจี๊ยบ

"พี่เจี๊ยบทำอะไรครับ" ผมถาม
"เข็มกลัด" พี่เจี๊ยบตอบ พร้อมกับหยิบเข็มกลัดที่ทำมาให้ผมดู
เข็มกลัดที่พี่เจี๊ยบส่งมาให้ผม มันเป็นเข็มกลัดสีขาวลักษณะเป็นก้อนรีๆหมือนสบู่แต่ขนาดเล็กกว่ามาก ด้านหลังมีเข็มกลัดติดอยู่ ด้านหน้าเป็นรูปการ์ตูนตัดโค้งพอดีกับขอบ ผมลองเอามาติดเสื้อ มันแลดูสวยดี
"พี่เจี๊ยบทำเองเหรอครับ" ผมถาม
"ก็ทำอยู่นี่ไง" พี่เจี๊ยบตอบ พร้อมกับกำลังเอาสองมือขยำแป้งสีขาวๆผสมกับน้ำในขัน
ส่วนพี่ไกร กำลังสาละวนกับการเอากระดาษหนังสือการ์ตูน มาตัดเลือกเอาตัวการ์ตูนเป็นชิ้นเล็กๆหลายชิ้นกองอยู่ พี่เจี๊ยบกับพี่ไกรเป็นเพื่อนสนิทกัน ทั้งสองคนมักจะมีกิจกรรมอะไรแปลกๆชวนให้ผมสนใจเข้ามาดูอยู่ใกล้ๆเสมอ วันนี้เองก็เช่นกัน ผมเฝ้ามองวิธีทำเข็มกลัดจากพี่เจี๊ยบและพี่ไกร กะว่าจะลองทำดูเองบ้าง

เริ่มแรกสิ่งที่ผมต้องรู้ก่อนก็คือ ไอผงแป้งสีขาวๆที่วางอยู่นั้นมันคืออะไร
"พี่เจี๊ยบใช้แป้งมันมาทำเหรอครับ" ผมถามด้วยความไม่รู้ ด้วยเห็นสีเหมือนผงแป้งที่แม่ใช้ทำขนมอยู่บ่อยๆ
จบคำถามก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะครืนจากพี่เจี๊ยบและพี่ไกร
"เขาเรียกว่าปูนปลาสเตอร์" พี่เจี๊ยบบอก
"อ๋อ" ผมครางออกมา แล้วเฝ้าดูอยู่ต่อไป

กรรมวิธีการทำก็ไม่ยากอย่างที่คิด สิ่งที่ต้องเตรียมไว้หลักๆก็คือ ปูนปลาสเตอร์นี่เอง เอามาผสมกับน้ำให้พอเหมาะจากนั้นก็เตรียมช้อน ซึ่งก็เป็นช้อนแสตนเลสที่ใช้กินข้าวนั่นแหละครับ จะเอามาใส่แป้ง พี่เจี๊ยบจะเรียกว่าบล๊อกดังนั้นเข็มกลัดที่ได้จะมีขนาดเท่ากันหมดตามขนาดช้อนนั้นเองเมื่อเตรียมช้อนได้แล้วก็มาเตรียมรูปการ์ตูนที่จะติดไว้บนเข็มกลัดซึ่งก็หามาจากหนังสือการ์ตูนเก่าๆ หรือตามกระดาษหนังสือพิมพ์ที่ทิ้งๆ ตัดมาเป็นชิ้นเล็กๆไม่ให้ใหญ่เกินกว่าช้อนนั้นเอง และอีกสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือเข็มกลัด ซึ่งก็เป็นเข็มกลัดธรรมดาที่ใช้ทั่วๆไป

เมื่อเราผสมปูนปลาสเตอร์กับน้ำได้ที่แล้ว ก็เอาภาพจากกระดาษที่เราจะแปะโชว์บนเข็มกลัดมาจุ่มน้ำนิดหน่อยก่อนจะวางคว่ำหน้าไปบนช้อนกินข้าว จากนั้นก็ค่อยๆเทน้ำปูนปลาสเตอร์ลงไปในช้อนให้เกือบเต็มโดยต้องค่อยๆเทลงไปไม่ให้เกิดฟองเพราะถ้ามีฟองเวลาทำเสร็จแล้วเข็มกลัดที่ได้จะเป็นรูตรงที่มีฟองทำให้ดูไม่สวยนัก หลังจากเทไปแล้วก็เอาเข็มกลัดมาจุ่มลงไปบนน้ำปูนปลาสเตอร์ที่เทลงไปในช้อนให้จมลงไปสักครึ่งหนึ่ง ต่อไปก็รอให้ปูนแห้ง เมื่อแห้งได้ที่ก็ค่อยๆเคาะเอาปูนปลาสเตอร์ออกมาจากช้อน เบาๆ เพื่อไม่ให้ปูนแตก เราก็จะได้เข็มกลัดฝีมือตัวเอง มีรูปการ์ตูนแปะติดอยู่ด้านหน้าอย่างสวยงาม

"พี่เจี๊ยบ เกินขอปูนมั่งสิ" ผมบอกกับพี่เจี๊ยบ กะว่าจะเอาไปทำเล่นบ้าง
"เอาไปสิ เหลืออยู่หน่อยนึงนี่ไง" พี่เจี๊ยบยื่นถุงปูนปลาสเตอร์ให้ผม
ผมรับมาด้วยความดีใจ ก่อนจะวิ่งเข้าไปในครัวหยิบช้อนแสตนเลสขึ้นมาหนึ่งอัน เตรียมวิ่งไปบ้านไอเอ๋ก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียก
"ไม่เอาเข็มกลัดไปด้วยเรอะ" พี่เจี๊ยบนั่นเอง ตะโกนออกมาให้ผมไปเอาเข็มกลัด
"ครับ" ผมขานรับ รีบวิ่งไปเอาเข็มกลัด ก่อนจะวิ่งอ้าวตรงไปยังบ้านไอเอ๋ในทันที
บางครั้งพี่เจี๊ยบก็ใจดีจนน่าแปลกใจ สงสัยจะเป็นช่วงวัยรุ่นฮอร์โมนจึงไม่ปกติ ผมคิดในใจ

อากาศร้อนอบอ้าวที่หน้าบ้านของไอเอ๋ ผงปูนปลาสเตอร์ที่อยู่ในถุงหมดไปแล้ว น้ำปูนปลาสเตอร์หกหยดเลอะอยู่เต็มพื้น ช้อนแสตนเลสเปรอะไปด้วยคราบปูนปลาสเตอร์ที่แห้งเกาะอยู่ กระดาษรูปตัวการ์ตูนวางเกลื่อน สองมือผมกับไอเอ๋เลอะเทอะไปด้วยแป้งปูนปลาสเตอร์ที่ผลัดกันขยี้อย่างเมามันส์ ผลลัพธ์ของมันติดอยู่บนหน้าอกของเราสองคน เข็มกลัดปูนปลาสเตอร์ รูปโดราเอมอนและโงกุน ตัวการ์ตูนยอดฮิตในตอนนี้ บนพื้นมีอยู่อีกหลายอัน บางอันแตก บางอันไม่มีเข็มกลัดติด เนื่องจากลืมใส่เข้าไปพอนึกขึ้นได้ปูนก็แข็งไปซะแล้ว เป็นประสบการณ์สำหรับเราจนได้มาคนละอัน

เราติดเข็มกลัดอวดกันไปมา ก่อนจะคิดได้ว่าเอาไปอวดพวกไอเอกกับไออามด้วยดีกว่า จึงพากันเดินออกไป ยังไม่ทันถึงหน้าบ้านดีก็มีอันต้องวิ่งอ้าวกลับมาหน้าตาลุกลน
"ไอเอ๋ พวกมึงเล่นอะไรกันเนี่ยะ มาเก็บให้เรียบร้อยนะ" เสียงตะโกนโหวกเหวกจากแม่ของไอเอ๋ดังขึ้น หลังเดินออกมาเห็นเศษซากจากกิจกรรมที่พวกเราเล่นกันไว้
เราสองคนรีบเก็บกระดาษและก้มหน้าก้มตาเอาผ้าขี้ริ้วมาเช็ดถูพื้นอย่างรวดเร็ว
ให้ตายสิ รู้สึกว่าเข็มกลัดโดราเอมอนบนอกผม และโงกุนบนอกของไอเอ๋ มันดูหน้าเศร้าๆยังไงพิกล.....T-T