บ้านของเราอยู่ในขอบเขตที่ถูกสร้างมาอย่างง่าย ด้วยกิ่งไม้เล็กๆ ที่นำมาขีดเป็นวงโค้งๆ บนพื้นดิน ภายในของมันใหญ่พอที่จะทำให้เราแปดคนยืนเบียดกันได้อย่างสบาย บันไดบ้านของเราทอดยาวไปจากหน้าประตูบ้าน โค้งเหมือนสายน้ำวกวนไปยังด้านล่าง มันถูกขีดไปบนพื้นด้วยกิ่งไม้เช่นเดียวกัน บ้านของเราไม่มีหลังคาและกำแพง ทำให้แหงนหน้ามองเห็นท้องฟ้าสีครามที่สว่างอยู่บนเหนือหัวและมองออกไปรอบๆบ้านได้ โชคดีที่วันนี้แดดไม่ร้อนนักทำให้อากาศในนี้กำลังสบายเลยทีเดียว

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูบ้านของเราดังขึ้น
เราแปดคนยืนเบียดกันไม่มีใครยอมออกไปเปิดประตู จนพี่เอเอ่ยขึ้น

"เอ๋ ไปเปิดประตูหน่อยสิ"

ไอเอ๋ ค่อยๆ เดินไปที่ประตู ไอเอ๋จับประตูทั้งๆที่ไม่มี และค่อยๆแง้มออกมา

"แอ๊ด.ด.ดด..ด" เสียงดังจากปากของไอเอ๋ แทนที่เสียงดังของประตูในจินตนาการ

บุคคลที่อยู่หน้าประตู ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นไอเอกนั่นเอง มันยืนคอยอยู่ที่หน้าประตู ซึ่งเราก็เห็นตั้งแต่อยู่ในบ้านแล้วเนื่องจากบ้านของเราไม่มีฝาบ้านนี่นา
บทสนทนาของทั้งสองได้เริ่มขึ้น ในขณะที่อีกเจ็ดคนยังคงยืนเบียดคอยฟังบทสนทนานั้นอยู่ในบ้าน

"ตะล๊อกต๊อกแต๊ก"

"มาทำไม" ไอเอ๋ถาม

"มาซื้อดอกไม้" ไอเอกบอก

"ดอกอะไร"

"ดอกจำปี"

"ไม่มี"

"ดอกจำปา"

"ไม่มา"

ไอเอกยังถามหาดอกไม้อีกหลายชนิด แต่ไอเอ๋ก็บอกปฏิเสธไปหมด

"ไปตลาดกันมั้ย" ไอเอกเอ่ยขึ้น

"มันมีอะไร?" ไอเอ๋ถาม

"วันนี้มีหนัง" ไอเอกบอก

ไอเอ๋หันหน้ามายังพวกเราทุกคนในบ้าน พร้อมกับบอกว่าวันนี้มีหนังที่วัด พวกเราไปเที่ยวกันดีมั้ย ทุกคนในบ้านต่างบอกว่าไปกันเป็นเสียงเดียว พร้อมกับค่อยๆเดินเรียงกันออกมาทางประตู ก้าวไปตามบันไดที่คดเคี้ยวโดยมีไอเอกนำหน้า ตามด้วยไอเอ๋ อีกเจ็ดคนที่เหลือเดินเรียงกันมาเป็นแถว ออกพ้นบันไดบ้านไปได้ไม่ไกลนัก พวกเราก็มาถึงตลาดที่ได้สมมติกันไว้

"นี่นาย" ไอเอ๋เอ่ยทักไอเอกขณะที่ทุกคนยืนกระจายตัว เหมือนเตรียมพร้อมจะทำอะไรบางอย่าง

"ทำไม" ไอเอก ตอบ

"ทำไมเล็บยาว" ไอเอ๋ถาม

"เพราะชั้นไว้เล็บ" ไอเอกตอบพร้อมทำนิ้วกรีดกราย

"ทำไมผมยาว" ไอเอ๋ถาม

"เพราะชั้นไว้ผม" ไอเอกตอบพร้อมกับเอามือเสยผม ทั้งๆที่ผมสั้นเกรียน

"ทำไมมีเขี้ยว" ไอเอ๋ถาม

"เอาไว้เคี้ยวไก่" ไอเอกตอบพร้อมทำท่าทางกำลังกินไก่อย่างเอร็ดอร่อย

"แล้วทำไมตาโบ๋" ไอเอ๋ถาม

ไอเอกทำท่าอึกอักนิดหน่อยก่อนจะค่อยๆ ยกสองมือขยุ้มไปข้างหน้า ก่อนจะตะโกนออกมาเสียงสั่นๆ ว่า

"เพราะ..ชั้น.น..น...เป็น.น.น....ผะ..ผี!!!!"

สิ้นเสียงตะโกนของไอเอก เสียงเอะอะตกใจก็ดังลั่นมาจากทุกคน เราแปดคนพร้อมใจกันวิ่งกลับไปบ้านทันที แต่ละคนก็วิ่งไปคนละทางบางคนก็วิ่งขึ้นไปบนบ้านทันทีโดยต้องขึ้นไปตามบันไดที่คดเคี้ยว ส่วนบางคนก็วิ่งไปหลบตามที่ต่างๆ ก่อน ขณะที่ไอเอกวิ่งไล่ตามหาคนที่วิ่งช้าที่สุดเพื่อจะเอามาเป็นผีเหมือนตนให้ได้ ผมกับไอเอ๋วิ่งไปบนทางที่คดเคี้ยวอย่างชำนาญ เนื่องจากเป็นคนเอากิ่งไม้มาขีดไว้เอง ไอต้น ไอตั้มและไอตุ้ยต่างวิ่งหนีกันอลหม่านกว่าจะหาทางกลับเข้าบ้านได้ พี่เอและพี่สาววิ่งเข้าทีหลัง แต่ก็ยังมาถึงก่อนไออามที่วิ่งมาช้าที่สุด เราแปดคนยืนเบียดกันอยู่ในบ้าน ส่วนไอเอกเมื่อเห็นว่าทุกคนหนีเข้าบ้านได้หมดโดยยังจับใครไม่ได้เลย ก็วิ่งตามขึ้นมา มันเดินไปรอบๆ บ้านตามเส้นขอบเขตบ้านที่เราขีดเอาไว้ มันเอามือไขว่คว้ามาด้านใน เราหกคนยืนเบียดเอียงกันไปอีกทาง เสียงร้องตะโกนวี้ดว้ายดังออกมาเป็นระยะ ตามทิศทางที่ไอเอกเอามือปัดป่ายเข้ามา ไอเอกเดินไล่ไปมาไม่นาน คนในบ้านทั้งหมดก็ล้มลง แต่ต่างคนก็ต่างรีบลุกขึ้นมาเพื่อไม่ให้โดนไอเอกจับได้ แต่ก็ไม่ทันการ

เมื่อมือของไอเอก ปัดไปโดนขาของพี่เอเข้าจนได้ คนในบ้านเมื่อรู้ว่าคนที่โดนแตะไม่ใช่ตัวเอง ต่างก็กระโดดดีใจ พร้อมตะโกนพร้อมกันดังลั่น

"พี่เอเป็นผีๆๆ" เสียงหัวเราะดังออกมาจากในบ้าน ไม่เว้นแม้แต่ไอเอกที่เป็นผีวิ่งไล่อยู่นอกบ้านเมื่อสักครู่ก็ตาม

เรารับสมาชิกใหม่เข้ามาในบ้าน ซึ่งก็คือไอเอก ที่เคยเป็นผีนั่นเอง ส่วนสมาชิกเก่าอย่างพี่เอ ก็ถูกเราขับออกจากบ้านไปเนื่องจากเป็นผีไปแล้ว เราช่วยกันขีดขอบเขตของบ้านใหม่เนื่องจากโดนรอยเท้าที่ต่างคนต่างเหยีบกันไปเหยียบกันมาเพื่อหนีผี จนเส้นที่ขีดไว้ลบเลือนไป ส่วนบันไดเรายังคงทำให้คดโค้งเช่นเดิมเพื่อความสนุก แล้วก็ตั้งกฎเกณฑ์กันไว้ว่าถ้าใครเข้าบ้านโดยไม่ได้ขึ้นบันไดคนนั้นก็ต้องไปเป็นผีเสียเอง และผีก็จะต้องเข้าไปในเขตบ้านไม่ได้ต้องเดินอยู่รอบๆ เส้นที่ขีดไว้เท่านั้น

ไม่นานนักบ้านของเราก็เสร็จสมบูรณ์อีกครั้ง บ้านของเราไม่มีหลังคา ไม่มีฝาบ้าน บนท้องฟ้ามีเมฆสีขาวลอยบังแดดอยู่เป็นกลุ่ม มองเห็นต้นไม้บริเวณบ้านได้โดยรอบ ไม่นานนักเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งที่หน้าบ้าน ผู้หญิงผมยาวสยายปกปิดใบหน้ากำลังยืนอยู่ที่หน้าบ้านของเรา ไอเอกผู้ซึ่งเป็นผีเมื่อสักครู่เดินช้าๆ ตรงไปที่ประตู ก่อนจะค่อยๆ เปิดแง้มออกมา

"แอ๊ด.ด..ด.ด.ด." เสียงประตูถูกเปิดออกอีกครั้งหนึ่ง......