ผมถูกปลุกขึ้นมาจากเตียงนอนอันอบอุ่น ด้วยเสียงเรียกเบาๆของแม่ที่ข้างหู ก่อนสะบัดผ้าห่มที่คลุมกายออกด้วยความง่วงและลุกนั่งสักพักให้หายมึนงง แล้วจึงลุกเดินออกมาจากมุ้ง แต่ก็พบว่ารอบตัวยังคงมืดสนิทมีเพียงแสงสว่างจากไฟนีออนสลัวๆ ที่เปิดทิ้งอยู่ในครัว เวลาตอนนี้ประมาณห้าทุ่มเศษ ซึ่งในยามปกติเป็นช่วงเวลาที่น่าหลับไหลเป็นยิ่งนัก

"มีอะไรครับแม่" ผมถามแม่ด้วยน้ำเสียงงัวเงียปนความสงสัยที่ถูกแม่ปลุกขึ้นมากลางดึก
แม่หันมายิ้มไม่ได้ตอบอะไร ถือไฟฉายอลูมิเนียมท่อนยาวส่องทางพาผมเดินตรงไปยังประตูบ้าน

อากาศยามดึกข้างนอกบ้านค่อนข้างเย็นจนผมต้องดึงเสื้อให้กระชับตัว แม่เอื้อมมือไปหยิบหมวกสีน้ำเงินคาดเหลืองด้านหน้ามีรูปหน้าเสือติดอยู่มาสวมที่หัวผม
"ใส่ไว้ซะเดี๋ยวน้ำค้างตกใส่หัวจะเป็นหวัด" แม่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
มันเป็นหมวกลูกเสือสำรองของพี่เจี๊ยบที่ถูกโละออกจากหน้าที่เนื่องจากถูกปลดระวางด้วยความเก่า ผมจึงได้รับมันมาเป็นสมบัติของผมให้มันทำหน้าที่ที่มันเคยเป็นอย่างสมเกียรติ ผมขยับหมวกใบนั้นให้เข้าที่ก่อนจะเดินตามหลังแม่ออกไปที่หน้าบ้าน

"กบกินจันทร์" เสียงแม่กระซิบเบาๆ เมื่อเดินออกมาที่ลานหน้าบ้าน
"กบกินจันทร์??" ผมทวนคำแม่ด้วยความสงสัย ก่อนที่มองตามนิ้วแม่ที่ชี้ไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

ท้องฟ้าในยามค่ำคืน มองแล้วเย็นตาไปด้วยกลุ่มดาวน้อยใหญ่มากมายที่สว่างกระจายไปทั่วท้องฟ้า บางดวงเปล่งแสงด้วยตัวเอง บางดวงอาศัยแสงจากดาวดวงอื่น แต่โดยรวมแล้วทำให้ภาพของกลุ่มดาวบนท้องฟ้านั้นแลดูสวยและน่ามอง คงเหมือนมนุษย์ที่อาศัยอยู่บนโลกใบนี้ การมีน้ำใจแบ่งปันกันในความสุขถ้ายิ่งให้กันก็จะยิ่งทำให้โลกสดใสและสวยงาม แต่้ถ้าไม่มีการแบ่งปันกันแล้วโลกเราคงยุ่งเหยิง เปรียบเหมือนดาวที่ไม่แบ่งแสงให้ดาวดวงอื่น กลุ่มดาวบนท้องฟ้าอาจจะไม่น่ามองอย่างเช่นที่เคยเป็น

สิ่งที่แ่ม่ผมชี้นิ้วขึ้นไปให้ผมดู ก็คือดวงจันทร์กลมโตสีเหลืองที่สว่างอยู่บนท้องฟ้า ปรากฏการณ์ที่แม่เรียกว่า กบกินจันทร์ กำลังจะเกิดขึ้น ผมเฝ้ามองด้วยความสงสัยว่ากับสิ่งที่แม่พูดว่าหมายถึงอะไร ก็ต้องพบกับความอัศจรรย์ใจเมื่อเห็นดวงจันทร์เริ่มแหว่งไปทีละนิด
"แม่ ดูๆๆ" ผมเป็นฝ่ายตื่นเต้น แทนแม่ที่กำลังยืนยิ้มอยู่ใกล้ๆ
"กบกินจันทร์" แม่พูดออกมาอีกครั้ง

ผมเฝ้ามองไปที่ดวงจันทร์ มันแหว่งไปเกือบครึ่งด้วยสิ่งที่แม่เรียกว่า กบกินจันทร์ ผมเฝ้ามองหากบบนท้องฟ้าที่แม่ว่าแต่ก็ไม่เห็นมี จึงหันไปถามแม่ แม่บอกแต่เพียงว่าพูดตามคนเฒ่าคนแก่ที่เรียกกันมานานแล้ว ซึ่งแม่เองก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน ผมเฝ้าจินตนาการกบที่กำลังกัดกินดวงจันทร์บนท้องฟ้า ตัวของมันคงจะใหญ่โตน่าดู

"ไปกันเถอะ" แม่พูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบโดยรอบ บรรยากาศเริ่มมืดขึ้นเนื่องจากดวงจันทร์ที่แหว่งไปทีละน้อยทำให้แสงเริ่มริบหรี่ลง
ผมเดินตามแม่ไปอย่างว่าง่าย โดยมีไอพัดหมาของผมที่นอนอยู่ใต้แคร่เริ่มออกเดินตามเมื่อเห็นผมกับแม่กำลังเดินออกไป ตอนแรกคิดว่าแม่จะพากลับเข้าไปนอนแต่แม่กลับเดินไปหยิบเอาไม้ขัดหม้อที่เหน็บไว้บนหลังคาออกมา พาผมเดินออกไปยังสวนหน้าบ้าน ที่มีต้นไม้ผลน้อยใหญ่ปลูกผสมปนเปกันอยู่

เมื่อถึงสวนหน้าบ้าน แม่ก็ใช้ไม้ที่ถือมานั้นเคาะไปตามต้นไม้ต่างๆในสวนพร้อมพูดเบาๆ กับต้นไม้
"ดก ๆ ๆ ๆ "
ผมนึกสนุกจึงเดินก้มหาเศษไม้แถวพื้นท่ามกลางความมืด ก่อนจะนำมาเคาะไปตามลำต้นของต้นไม้ พร้อมพูดเลียนแบบแม่
"ดก ๆ ๆ ๆ "
แม่หันมายิ้มให้ ส่วนไอพัดได้แต่นั่งมองเอาขาหลังเกาหูด้วยความสงสัย ก่อนจะวิ่งไปหาดมกลิ่นแมลงตามพื้นดินใต้ต้นไม้ พร้อมกับตะกุยดินเมื่อพบสิ่งน่าสงสัย

แม่บอกว่าต้นไม้จะออกลูกดก ถ้าเรามาไล่เคาะต้นของมันในวันที่เกิดกบกินจันทร์ ผมได้แต่สงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมากไล่เคาะไปเรื่อยอย่างสนุกมือ ไม่ว่าจะเป็นต้นฝรั่งที่เดิมทีก็มีลูกดกอยู่เต็มต้น ต้นลิ้นจี่ที่พ่อปลูกไว้นานแต่ก็ไม่มีลูกให้เห็น เคาะต้นมะม่วงที่ลำต้นใหญ่โต ก่อนจะวิ่งไปเคาะต้นขนุนที่มีผ้านุ่งถูกพันไว้รอบต้น เคยสงสัยถามแม่ว่าทำไมต้องเอามาพันไว้ แม่บอกว่าต้นขนุนจะได้รู้ตัวว่าเป็นผู้หญิงจะได้ออกลูกจึงต้องเอาผ้านุ่งมาพันไว้ ผมได้แต่แปลกใจแต่ก็คิดไปเองว่าต้นไม้ก็คงมีเพศเหมือนกับคนเราเหมือนกัน

ดวงจันทร์บนท้องฟ้ามืดสนิททำให้แสงดาวต่างๆ ลับหายไปด้วย หลังเคาะต้นไม้จนเกือบหมด ผมก็เดินกลับจากสวนหน้าบ้านกับแม่ ท่ามกลางความมืดมีเพียงไฟฉายกระบอกเดียวที่ส่องสว่างกลางทางเดิน ไอพัดวิ่งส่ายหางไปมาในความมืดอย่างชำนาญ ไม่นานนักเมื่อกลับมาถึงหน้าบ้าน ดวงจันทร์ดวงเดิมก็เริ่มมีแสงประกายตรงขอบอีกครั้ง
"กบมันคายแล้ว" แม่พูดกับผม
"..มันกินไม่ได้เหรอครับ?" ผมถามด้วยความสงสัย
มีเสียง อืม ในลำคอแม่เบาๆ แทนคำตอบ

ดวงจันทร์เริ่มสว่างไม่นาน เสียงเคาะกระป๋อง กะละมัง ดังออกมารอบบ้านจนผมต้องถามแม่ว่าใครเคาะ?
"เขากำลังไล่กบที่มันกินจันทร์ ไงลูก" แม่บอกพร้อมกับไปหยิบกระป๋องพลาสติกเก่าๆ ข้างถังน้ำมาให้ผม
ผมเอาไม้ขัดหม้อของแม่มาเคาะบ้างอย่างสนุก เสียงเคาะกระป๋องดังลอยประสานกันไปทั่วรอบทิศทาง ดวงจันทร์สว่างขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางเสียงเคาะไล่จากรอบบ้าน แต่ละบ้านต่างมีเสียงเคาะจึงทำให้รู้ว่ายังมีคนที่เฝ้ามองกบกินจันทร์ในคืนนี้ อย่างผมกับแม่อีกหลายคน

แสงสว่างสีเหลืองนวลของดวงจันทร์กลับคืนมาเหมือนเดิมอีกครั้ง ความมืดที่เกาะกินขยับหายไปท่ามกลางท้องฟ้า หมู่ดาวต่างๆ ที่หนีหายไป กลับคืนส่องแสงระยิบระยับอีกครั้ง เสียงเคาะกระป๋องยังคงดังออกมาแว่วๆ ตามลมมาจากรอบบ้านแต่เสียงเบากว่าครั้งแรก แม่บอกให้ผมกลับไปล้างเท้าที่โอ่งน้ำหน้าบ้าน ก่อนจะหยิบหมวกสีน้ำเงินบนหัวแขวนไว้บนเขาวัวที่ถูกทำเป็นที่แขวนของอยู่ที่ข้างฝา บนหมวกมีหยดละอองน้ำเล็กๆของน้ำค้างเกาะอยู่เต็มไปหมด ผมเดินกลับเข้าบ้านพร้อมกับแม่ ขึ้นเตียงนอนหยิบเอาผ้าห่มมาห่อตัวนึกถึงภาพของกบที่กำลังกินจันทร์ถูกไล่ด้วยเสียงเคาะกระป๋องและกะละมังจากพื้นโลก นึกถึงภาพของต้นลิ้นจี่และขนุนที่ออกลูกเต็มต้น ก่อนจะม่อยหลับไปด้วยความง่วง มีเพียงเสียงเคาะกระป๋องลอยตามลมให้ได้ยินเพียงเบาๆ....