ผมปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามหน้าผากและหลังใบหู ก่อนจะวางมือจากชะแลงที่ใช้ขุดดิน เดินไปนั่งพิงที่โคนต้นมะม่วงต้นใหญ่ ถอนหายใจมองไปบนท้องฟ้าที่ไม่มีเมฆสักก้อนที่จะช่วยบดบังแสงอาทิตย์ที่ส่องลงมายังพื้นโลก แต่ยังดีที่ในสวนนี้เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่มากมายที่คอยปกป้องไอร้อนที่ส่องลงมาได้บ้าง ลมเอื่อยๆที่พัดมาปะทะกายยังพอให้คลายความร้อนในตอนกลางวันนี้แต่ก็ไม่มากนัก จึงต้องถอดเสื้อออกมาช่วยโบกพัดลมเข้าตัวให้หายร้อนแทน

ห่างโคนมะม่วงไปไม่ไกลนัก มองเห็นไอเอ๋ ที่ยังคงขมีขมันเอามือล้วงลงไปคุ้ยดินในหลุมที่เราขุดกันอย่างไม่หยุดหย่อน
"ข้าว่ามันลึกพอแล้วว่ะ" ไอเอ๋พูด พร้อมเอาแขนเสื้อปาดเหงื่อตามหน้าผาก แขนของมันตั้งแต่ข้อศอกเปรอะไปด้วยเศษดินที่ถูกล้วงขึ้นมา
"เออ พักก่อนก็ได้ว่ะ ร้อนว่ะ" ผมบอกไอเอ๋ มือยังคงโบกเสื้อไปมา
"แล้วเอ็งว่าลึกเท่าไหนจึงจะดีวะ" ไอเอ๋ถาม พร้อมกับเดินมานั่งข้างๆที่โคนต้นมะม่วง
"หัวเข่าก็พอแล้วมั้ง" ผมบอก
"ข้าว่ามิดขาเลยดีกว่าว่ะ" ไอเอ๋สรุปพร้อมกับนอนเอนหลังไปบนพื้นหญ้า ตามองผ่านใบมะม่วงกระทบแสงแดดระยิบระยับที่ส่องเข้ามา

เราพักกันไม่นานก็เริ่มปฏิบัติการกันอีกครั้ง ชะแลงเหล็กถูกผมทิ่มลงไปเพิ่มความลึกให้กับหลุมที่เราทำไว้ ก่อนที่จะผลัดให้ไอเอ๋เอากะลามาล้วงเอาเศษดินในหลุมออกมาวางไว้ด้านบน ยิ่งลึกดินก็ยิ่งนิ่มขุดง่ายขึ้น ผ่านไปไม่นานนักหลุมของเราก็เสร็จเรียบร้อย ลักษณะของมันเป็นรูวงกลมขนาดใหญ่กว้างประมาณศอกนิดๆ ถูกขุดขึ้นกลางทางเดินที่มีพื้นหญ้า ความลึกเราวัดกันโดยเอาเท้าแหย่ลงไปในหลุมตอนนี้ก็ถึงน่องซึ่งถือว่าลึกพอสมควรเป็นไปตามที่เราต้องการ หลังจากทำหลุมเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราก็ช่วยกันเก็บเอาเศษดินบนปากหลุมไปโยนทิ้งตามโคนต้นไม้กระจายไปทั่ว จากนั้นหาเศษไม้เล็กๆมาวางพาดไปบนปากหลุมเป็นลักษณะคล้ายๆตาข่ายปิดปากหลุมไว้ ขั้นตอนสุดท้ายเราก็เอาเศษหญ้ามาปิดทับไว้ด้านบนทำให้กลมกลืนกับพื้นที่โดยรอบเสมือนไม่มีหลุมนั้นอยู่ ซึ่งต้องใช้เวลานานพอสมควรที่จะตกแต่งเอาเศษดิน เศษหญ้าและใบไม้มาวางทับๆกันไว้โดยไม่ให้ไม้เล็กๆที่ทำเป็นตาข่ายตกลงไป เมื่อเสร็จแล้วอันดับที่ต้องทำต่อไปก็จะเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเราหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งกับสิ่งที่ได้พยายามทำกันในวันนี้ นั่นก็คือ หาเหยื่อ นั่นเอง

เหยื่อรายแรกของวันนี้ ตกเป็นของไอพัด หมาไทยแสนรู้ของผมที่ถูกผมชวนแกมลากออกมาจากข้างโอ่งน้ำขณะที่มันกำลังนอนหลับพิงโอ่งน้ำเย็นสบายอยู่ มันลุกงัวเงียเดินตามผมเข้าในสวน ไอเอ๋นั่งลุ้นอยู่ใกล้ๆกับหลุมที่เราทำไว้ ขณะที่ผมกำลังเดินตรงไปยังหลุมนั้นโดยมีไอพัดเดินตามหลัง เมื่อถึงหลุมผมก้าวขายาวผ่านเลยไปปากหลุม ส่วนไอพัด หมาไทยแสนรู้ที่เดินตามกลับไม่เห็นหลุมนั้น สองขาหน้าของมันกลับผลุบหายลงไปในหลุมพร้อมใบหญ้า หน้าและจมูกทิ่มไปกับปากหลุมก่อนจะใช้ขาหลังช่วยตะกายดึงตัวเองขึ้นมาอย่างรุกรี้ลุกรน เมื่อขึ้นมาได้มันใช้ขาหน้าเขี่ยดินที่ติดตรงจมูกและปากก่อนจะวิ่งกระดิกหางวิ่งทำหน้าตาตื่นมาหาผม พวกเราหัวเราะกันอย่างตลกกับท่าทางที่ไอพัดตกลงไปเมื่อสักครู่ ไอเอ๋หัวเราะกลิ้งไปบนพื้นหญ้าท้องขัดท้องแข็ง ขณะที่ผมหัวเราะเสียงดังพร้อมกับเอามือไปลูบหัวไอพัดเบาๆ

หลังจากได้ทดสอบกับเหยื่อรายแรกเป็นที่น่าพอใจแล้ว เราก็ช่วยกันเก็บเศษกิ่งไม้และหญ้าที่ร่วงลงไปในหลุมขึ้นมาด้านบน โดยมีเหยื่อรายแรกเดินไปเดินมาอยู่ไม่ไกลด้วยความสงสัย เมื่อเก็บเสร็จแล้วจึงช่วยกันปิดปากหลุมอีกครั้งด้วยเศษไม้และใบหญ้าให้เรียบเนียนเสมือนไม่มีหลุม เหยื่อรายที่สองเป็นไอเอก ที่ผมวิ่งไปตามมาเล่นโดยหลอกว่ามีอะไรจะให้ดู ไอเอกเดินตามผมไปในสวนตรงไปยังหลุมที่ได้ทำไว้ เมื่อใกล้หลุมผมเดินก้าวเท้ายาวข้ามปากหลุมไป แต่ด้วยสายตาไอเอ๋ที่จ้องไปยังพื้นดิน ทำให้ไอเอกไหวตัวทันก้มลงไปสังเกตที่พื้น
"เฮ้ย กับดักนี่หว่า" ไอเอกตะโกนพร้อมเอาเอาเท้าแหย่ไปบนพื้นเบาๆ
"โธ่!!!!!~ รู้ได้ไงวะ" ผมกับไอเอ๋ตะโกนมาเกือบจะพร้อมกัน

ไอเอกเอาเท้าแหย่ไปบนปากหลุมที่เราทำเอาไว้ เศษไม้และใบหญ้าล่วงลงไปเผยให้เห็นหลุมที่กว้างและลึก มันหัวเราะชอบใจที่รู้ทันผมกับไอเอ๋ จากนั้นเราสามคนจึงช่วยกันทำปากหลุมใหม่ โดยไอเอกเสนอว่าจะหลอกไออามซึ่งเป็นน้องของมัน ให้เดินมาที่หลุมและเสนอให้ผมกับไอเอ๋ทำเป็นนั่งคุยอยู่ห่างๆหลุมออกไปทางด้านหน้า เพราะที่ไอเอกรู้ทันก่อนนั้นก็เพราะสังเกตเห็นสายตาของไอเอ๋ที่มองมายังพื้นนั่นเอง

ไม่นานนัก ไอเอกก็หลอกล่อพาไออามเดินตรงเข้ามายังสวนได้สำเร็จ ผมกับไอเอ๋ นั่งเอาไม้เขี่ยดินเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างโดยไม่ให้มีพิรุธ ไอเอกวิ่งพาไออามตรงไปยังผมกับไอเอ๋ที่นั่งอยู่ข้างหน้า เมื่อวิ่งมาใกล้หลุมไอเอกสาวเท้าก้าวข้ามปากหลุมอย่างเร็วจนไม่เป็นที่สังเกต ส่วนไออามที่วิ่งตามมาเป็นไปอย่างที่เราคาดไว้ เท้าขวาของมันผลุบหายลงไปในหลุม ส่วนขาซ้ายที่ยันตัวเองไว้หัวเข่างอจนก้นกระแทกไปกับพื้น ด้วยความลึกของหลุมระดับน่องของเราเมื่อเทียบกับไออามที่ตัวเล็กกว่าแล้วทำให้ขาหายไปในหลุมเกือบทั้งขา สีหน้าของมันตกใจจนซีด ก่อนจะใช้สองมือยันตัวเองขึ้นมาจากหลุมนั้น ผม ไอเอ๋ และไอเอก ต่างหัวเราะดังลั่นชอบใจกับท่าทางอันตลกของไออามที่ตกลงไปในหลุม พร้อมๆกับเสียงบ่นด่าของไออามที่รู้ตัวว่าถูกหลอกมาโดนกับดักของเราเข้าให้

หลังไออามปัดเศษดินที่ติดตามขา เราทั้งสี่ก็ช่วยกันเอาเศษหญ้าในหลุมออกอีกครั้งพร้อมกับปิดปากหลุมด้วยกิ่งไม้และใบหญ้าเช่นเดิม ไออามกระตือรือร้นที่จะช่วยหาเหยื่อให้เราใหญ่เพราะตัวเองโดนมาแล้วเลยอยากเห็นคนอื่นโดนบ้าง ผมกับไอเอ๋จึงเล่าตั้งแต่เหยื่อรายแรกให้ฟังจนไอเอกและไออามขำกันใหญ่
"ไว้พรุ่งนี้หลอกพวกไอตั้ม ดีกว่าว่ะ" ไอเอกเสนอขึ้น
"เออดีๆ" พวกเราทั้งหมดเห็นด้วยก่อนจะช่วยกันตกแต่งปากหลุมให้เหมือนพื้นหญ้ารอบๆหลุม
"ทำไว้อย่างนี้พรุ่งนี้จะมีตัวอะไรตกลงไปหรือเปล่าวะ" ไอเอ๋ถามขึ้น ขณะตกแต่งปากหลุมเสร็จเรียบร้อย
"ข้าว่าน่าจะมีว่ะ" ไอเอกเสริมขึ้น
"อืมว่ะ" ไออามเห็นด้วย
"ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาดูอีกทีละกัน" ผมบอก

พวกเราสี่คนวิ่งออกไปหากิจกรรมอื่นๆ เล่นกันที่หน้าบ้านไอเอ๋ ปล่อยหลุมที่ตกแต่งไว้ข้างหลัง ถ้ามองแบบผิวเผินจะไม่เห็นร่องรอยใดๆที่ผิดปกติไปบนพื้นหญ้าเลยแม้สักนิดเดียว พวกเราหวังกันว่าคงจะมีเหยื่ออีกสักรายที่หลงกลตกลงไปในหลุมนั้น....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ช่วงเย็น ขณะที่ผมกำลังตักข้าวอยู่ในบ้าน
"ใครมันมาขุดดินเล่นวะ ไอห่- เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง เจ็บหัวเข่าไปหมดกู" เสียงแม่บ่นตะโกนให้ได้ยินมาแต่ไกล
ผมเดินถือจานข้าวแอบย่องไปกินเงียบๆ ที่ชานบ้าน หลบแม่ที่กำลังเดินบ่นเสียงดังใกล้เข้ามา
และแน่นอนถึงไม่ต้องบอกผมก็รู้ ว่าเหยื่อรายสุดท้ายสำหรับวันนี้ เป็นใคร...