นักกระโดดร่มตัวจิ๋วลอยละลิ่วลงมาจากท้องฟ้า ร่มสีฟ้าใสกางออกเป็นรูปสี่เหลี่ยมคอยพยุงนักกระโดดร่มให้ลอยลงมายังพื้นล่างอย่างเชื่องช้า เชือกด้ายสีขาวที่ผูกทั้งสี่มุมถูกโยงไปยังเอวของนักกระโดดร่ม ตัวนักกระโดดร่มกวัดแกว่งไปมาตามแรงลมด้านบนที่ปะทะดูแล้วน่าหวาดเสียวยิ่งนัก
ผมกับไอเอ๋แหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบน ร่มสีฟ้าของนักกระโดดร่มตัวจิ๋วตัดกับแสงแดดด้านบนสะท้อนแสงระยิบระยับ ผมเฝ้าคิดกันว่าถ้าเราได้มีโอกาสขึ้นไปแบบนั้นบ้างก็คงจะสนุกไม่น้อย
นักกระโดดร่มค่อยๆ ลอยลงมาใกล้พื้นจนถึงหลังคาบ้านเราแล้ว สิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อเกิดวินเชียร์(กระแสลมตัดกันรุนแรง)ขึ้นอย่างทันทีทันใดในบริเวณนั้น ลมพัดอย่างรุนแรงทำเอานักกระโดดร่มไม่สามารถควบคุมทิศทางได้ ร่มถูกพัดจนพาเอาตัวนักกระโดดร่มลอยผิดทิศทาง ทุ่งหญ้าด้านล่างที่ทำเป็นจุดรองรับพัดไหวตามแรงลม
ผมกับไอเอ๋มองอย่างตกใจในเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดว่าจะเกิด ด้วยความตกใจทำให้เราวิ่งตามไปพร้อมกับมองด้านบนไป พลางคิดว่านักกระโดดร่มจะแก้ปัญหานี้อย่างไร
อาจจะเป็นความสามารถส่วนตัวประกอบกับความโชคดีก็เป็นได้ที่ทำให้นักกระโดดร่มจิ๋วสามารถควบคุมสถานการณ์นี้ไว้ได้ ลมที่พัดแรงเมื่อชั่วครู่หายไป ร่มด้านบนกางลอยนิ่งเป็นปกติ แต่ทิศทางที่เปลี่ยนไปทำให้ร่างของนักกระโดดร่มค่อยๆ ลอยอย่างช้าๆ ไปติดอยู่บนกิ่งมะม่วงหน้าบ้านของไอเอ๋แทน
โชคดีว่ะที่ไม่สูง ผมเอ่ยขึ้นสายตามองไปด้านบน เห็นนักกระโดดร่มห้อยร่องแร่งอยู่บนกิ่งไม้ สายร่มพันกันยุ่งเหยิง
แล้วทำไงต่อไปดีวะ ไอเอ๋ถาม
ก็หาไม้มาสอยสิ ผมบอก
ผมกับไอเอ๋เดินไปหาไม้ไผ่ซึ่งยาวพอประมาณ มาเขี่ยกิ่งไม้ด้านบนที่นักกระโดดร่มของเราค้างอยู่ เขี่ยไปมาไม่นานนัก กิ่งมะม่วงที่ผุอยู่แล้วก็หักลง ทำเอานักกระโดดร่มของเราร่วงลงมาตามน้ำหนักกิ่งไม้ยังพื้นด้านล่าง ผมกับไอเอ๋วิ่งไปดูอย่างรวดเร็ว
พลาสติกสีฟ้าใสที่ทำเป็นร่ม มีรอยฉีกขาดอยู่หลายจุด เชือกที่โยงไว้กับตัวนักกระโดดร่มพันไปกับกิ่งไม้อย่างยุ่งเหยิง นักกระโดดร่มของเรายังคงสภาพเดิมไม่บุบสลายเพราะว่ามันทำมาจากพลาสติกแข็ง อย่างดี!!
ข้าว่าทำใหม่ดีกว่าว่ะ ผมออกความเห็น
อืม ไอเอ๋ตอบสั้นๆ พร้อมกับแกะเชือกที่พันตัวนักกระโดดร่มออก
ลมที่พัดมาจากทุ่งอ้อยไกลออกไปทางหน้าบ้านพัดมาเป็นระลอกๆ ทำให้ผมกับไอเอ๋นึกสนุก จนอยากเล่นนักกระโดดร่มกัน สำหรับวิธีทำนั้นก็ไม่ยากนักและอุปกรณ์ต่างๆก็สามารถหาได้จากของใกล้ตัวทั้งนั้น
เริ่มแรกก็เป็นการทำร่ม วัสดุที่ใช้ก็เป็นถุงพลาสติกที่อยู่ในครัวนั่นเอง ถุงพลาสติกในบ้านไอเอ๋จะถูกเก็บซ้อนกันเอาไว้เต็มไปหมด เราอยากได้สีไหนหรือขนาดไหนก็เลือกค้นได้ตามใจชอบ ส่วนใหญ่ก็จะเป็นถุงพลาสติกใส แต่เรามักจะเลือกเอาที่เป็นสีเขียวหรือไม่ก็สีแดง สำหรับสีฟ้าที่ขาดไปนั้นเราก็เสียดายอยู่ไม่น้อยเพราะเป็นสีที่หายากสำหรับเรา เมื่อได้ถุงพลาสติกมาแล้วเราก็นำมาฉีกให้เป็นผืนเดียวโดยตัดด้านข้างและด้านล่างด้วยมีด ทำให้เป็นแผ่นพลาสติกขนาดใหญ่ จากนั้นก็ตัดให้เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสไม่เล็กและไม่ใหญ่เกินไป ถ้าใหญ่มากไปน้ำหนักก็จะมากร่มก็จะตกลงมาเร็วและกางยาก แต่ถ้าเล็กไปร่มก็จะต้านลมน้อยและก็ตกลงมาเร็วเช่นกัน ซึ่งผมกับไอเอ๋ก็ร่วมทดลองกันหลายครั้งจนรู้ขนาดที่พอเหมาะจนสำเร็จเป็นร่มที่พร้อมจะใช้งาน
ต่อมาก็เป็นส่วนที่ยึดระหว่างร่มกับพลร่มของเรา โดยนำเชือกหรือด้ายมาผูกโยงทั้งสี่มุมของร่มพลาสติกของให้ยาวพอประมาณเท่าๆกัน จากนั้นมัดรวมเข้าด้วยกัน ทดลองถือวิ่งให้ต้านลม ถ้าเชือกยาวไปจะทำให้เชือกพันกันง่ายและบางครั้งร่มก็จะกางยาก ซึ่งก็จะลำบากเวลานำมาเล่นใหม่อีกครั้ง แต่ถ้าสั้นไปก็จะดูไม่สวยเวลาร่อนลง
ท้ายสุดก็จะเป็นการเฟ้นหาพลร่มของเราที่จะอาสากล้าขึ้นไปควบคุมร่มที่เราทำขึ้น กระป๋องปี๊บใส่ตัวการ์ตูนของไอเอ๋ถูกนำออกมาเพื่อทำการคัดเลือก มีทั้งหุ่นทหาร หุ่นนักรบ หุ่นไดโนเสาร์และอื่นๆอีกมากมาย มีทั้งแบบยางและแบบพลาสติก ผมลองหยิบมายกดูน้ำหนัก เพราะถ้าพลร่มหนักไปก็จะทำให้ร่มของเราตกเร็ว แต่ถ้าพลร่มของเราเบาไปร่มก็จะกลายเป็นตัวพาพลร่มของเราร่วงลงมาแทน เมื่อเลือกได้แล้วก็นำมาผูกเข้ากับเชือกที่ผูกติดกับร่มไว้เมื่อสักครู่ เท่านี้นักกระโดดร่มจิ๋วของเราก็พร้อมที่จะปฏิบัติหน้าที่อันทรงเกียรติแล้ว
ผมกับไอเอ๋พากันเดินออกไปที่ลานกว้างหน้าบ้านหลังจากทำนักกระโดดร่มจิ๋วเสร็จเรียบร้อย พร้อมที่จะส่งพลร่มขึ้นไปยังด้านบน
สำหรับวิธีส่งพลร่มของเราขึ้นบนท้องฟ้าดูเหมือนจะรุนแรงไปบ้างแต่ก็สร้างความสนุกให้กับเราเป็นอย่างมาก เพราะยิ่งสูงก็ยิ่งสนุก ผมพับร่มให้รูปสี่เหลี่ยมโดยไม่ให้ซับซ้อนมากนักเพราะอาจจะคลี่ออกยากเมื่ออยู่บนท้องฟ้า จากนั้นพันเชือกที่ผูกกับนักกระโดดร่มไปกับร่มที่พับไว้ นักกระโดดร่มของเราจะอยู่ในท่าเตรียมพร้อมโดยนอนราบไปกับร่ม ผมขยับหนังสติ๊กในมือหยิบเอานักกระโดดร่มที่พร้อมแล้วใส่เข้าไปในจุดสำหรับยิงบนหนังสติ๊ก มือซ้ายถือหนังสติ๊กยืดไปด้านหน้าเล็งง่ามไม้ขึ้นไปบนท้องฟ้า มือขวาดึงจนยางยืดมาไกล
พร้อมแล้วนะ ผมพูดออกมาเพื่อให้นักกระโดดร่มเตรียมพร้อม
ไป!!
สิ้นเสียงไป มือขวาผมปล่อยหนังยางทันที แรงยางดีดพาเอานักกระโดดร่มพุ่งทะยานผ่านง่ามไม้ออกไปสู่ฟากฟ้ากว้าง ผมกับไอเอ๋มองตามจนเห็นเป็นจุดเล็กๆบนท้องฟ้า หลังสิ้นสุดแรงส่งนักกระโดดร่มของเราเริ่มตกลงมาจากด้านบนตามน้ำหนักตัวแรงดึงลงทำให้ร่มที่พับไว้คลี่ออก สายที่พันไว้กับตัวนักกระโดดร่มประคองให้ร่มคลี่ออกเร็วขึ้นพร้อมกับประคองให้นักกระโดดร่มของเราลอยไปมาอยู่เบื้องบน
ผมกับไอเอ๋ เฝ้ามองอย่างภูมิใจที่ร่มสามารถทำงานของมันได้เป็นอย่างดี แรงลมด้านบนทำให้นักกระโดดร่มเราเปลี่ยนทิศทางไปบ้างแต่ก็ไม่มากนัก ยังคงลอยไปมาอยู่ด้านบนอย่างสนุก
ถ้าเราขึ้นไปแบบนั้นได้ก็ดีเนอะ ไอเอ๋เอ่ยขึ้น สายตายังคงจับจ้องนิ่งอยู่บนท้องฟ้า
คงต้องทำร่มอันใหญ่ๆ ผมบอก สายตาจับจ้องอยู่จุดเดียวกัน จินตนาการเห็นตัวเองค่อยๆบังคับร่มให้ลอยตกลงไปบนพื้นหญ้า
นักกระโดดร่มลอยลงมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะถูกพัดด้วยลมด้านล่างพาเอาไปค้างบนหลังคาบ้านไอเอ๋ ท่ามกลางความตื่นเต้นของผมกับไอเอ๋อีกครั้ง
อีกแล้วว่ะ ไอเอ๋พูดพร้อมหันมายิ้มให้ผมก่อนจะวิ่งไปหยิบเอาไม้ไผ่ที่วางพิงไว้กับต้นมะม่วงหน้าบ้าน
ผมมองดูไอเอ๋ที่กำลังเอาไม้เขี่ยนักกระโดดร่ม ที่ค้างอยู่บนหลังคา ไม่แน่ใจว่าครั้งนี้ร่มของเราจะขาดจนต้องทำใหม่อีกครั้งหรือไม่ แต่สำหรับนักกระโดดร่มของเราคงจะปลอดภัยดีอย่างแน่นอน เพราะว่ามันทำมาจาก พลาสติกแข็ง..อย่างดี!!...
ชอบๆ
แต่กะงงนะนึกคนจริงๆ อ่ะค่ะ
