2007/Nov/10

ตายเหอะมึง..”
สิ้นเสียงตะโกนตามมาด้วยเสียงตูมใหญ่จากวัตถุผิวตะปุ่มตะป่ำสีน้ำตาลอมส้ม ที่ถูกขว้างไปกระทบกับกองดินด้านหน้า กลุ่มดินและหินที่ก่อกองไว้เสมือนบังเกอร์ แตกกระจายเป็นจุณ ทหารที่หลบอยู่ด้านหลังสองนาย โดนหินที่แตกกระจายจากแรงปะทะทับที่กลางลำตัวนายหนึ่ง ท่อนขาถูกฝังจมหายลงไปในกองหินที่ระเกะระกะ ส่วนอีกหนึ่งนายกระเด็นห่างจากจุดเกิดเหตุไปไม่ไกลนัก

ผมกับไอเอ๋วิ่งไปยังจุดเกิดเหตุ มองเห็นทหารของเราสองนายล้มนอนเสียชีวิต ผมเดินก้มหน้าช้าๆ ไปยังจุดที่เขาล้มนอนอยู่ พร้อมกับอุ้มศพทหารที่พลีชีพนั้นเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ทอดสายตามองไปยังเบื้องหน้า เห็นศรีษะของกลุ่มทหารอีกฝ่ายนับสิบราย ซ่อนอยู่ในบังเกอร์หินที่ก่อขึ้นมาอยู่ลิบๆ

ความรู้สึกของไอเอ๋ ในตอนนี้บรรยายได้ด้วยท่าทางที่ดุดัน สายตามองไปยังเบื้องหน้าอย่างเคียดแค้น วัตถุที่ใช้เพื่อการทำลายถูกกำอยู่ในมือที่สั่นไหวด้วยแรงโกรธ

ผมลุกขึ้นเดินเอามือแตะไหล่ของไอเอ๋เบาๆ พร้อมกับกระซิบที่ข้างหู
เอ็งเห็นตรงมุมนั่นหรือเปล่า มีหัวของมันโผล่มาด้วย ผมว่าพร้อมกับชี้นิ้วไปข้างหน้า
เออๆ ข้าเห็นแล้ว ไอเอ๋ตอบ
ระวังนะมึง.. ไอเอ๋ตะโกนให้ฝ่ายตรงข้ามได้ยินและเตรียมพร้อมรับการโจมตี

วัตถุก้อนแข็งสีน้ำตาลอมส้มถูกเหวี่ยงโยนไปด้านหน้ายังกลุ่มทหารอีกฝ่ายอย่างเหมาะเหม็ง ทันทีที่กระทบกองดิน ด้วยอานุภาพของมันทำให้ดินกองนั้นกระจุยเป็นฝุ่นฟุ้งอยู่หลายวินาที ทหารของอีกฝ่ายล้มลงบนกองดิน ผมกับไอเอ๋หัวเราะดังลั่นพร้อมกระโดดดีใจกันจนตัวลอย

ไอเอกกับไออามวิ่งหน้าตื่นมายังกลุ่มทหารของพวกมัน ไอเอกต่อว่าไออามใหญ่ที่กำหนดจุดวางทหารไว้ไม่ดีทำให้ถูกโจมตีได้อย่างง่ายดาย ขณะที่ไออามเดินไปหยิบทหารมากองไว้ที่อีกด้านหนึ่ง ตรงจุดนั้นมีศพทหารกองอยู่หลายสิบนาย...

สงครามยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ผลัดกันรุกและรับอย่างดุเดือด เสียงหัวเราะและเยาะเย้ยดังขึ้นเป็นระยะจนท้ายสุดเหลือเพียงศพทหารนอนตายอย่างเกลื่อนกราดบนซากเศษดินและหินทราย

ผมกับไอเอ๋กระโดดดีใจที่ชนะอีกฝ่ายได้อีกครั้ง ถึงแม้จะเหลือทหารไม่ถึงห้านายก็ตาม แต่ก็นับว่าประสบความสำเร็จอย่างมาก ไอเอกและไออามเดินมายังจุดวางทัพของผม มันมองไปตามบังเกอร์หินเห็นทหารของฝ่ายผมเหลืออยู่ จึงบอกเบาๆว่ายอมแพ้และขอเริ่มใหม่อีกครั้ง ผมรีบตอบตกลงทันที ก่อนที่จะลงมือเกลี่ยหน้าดินและหินให้เรียบเข้าที่ ก่อนจะเริ่มสร้างบังเกอร์ และปลุกทหารพลีชีพทั้งหลายให้เข้ามาร่วมรบอีกครั้งหนึ่ง

พวกเราต่างเรียกเกมส์นี้กันสั้นๆว่า สงคราม ซึ่งต้องใช้พื้นที่ที่กว้างพอ และบริเวณที่กว้างขวาง และก็หนีไม่พ้นลานหินกรวดข้างบ้านของไอเอ๋นั่นเอง

ขอบเขตสงครามและกฎเกณฑ์ที่เรากำหนดกันก็คือ ระยะห่างระหว่างทั้งสองทัพห่างกันประมาณสิบก้าวเดิน ซึ่งไม่ใกล้และไกลเกินไปนัก แต่ละฝ่ายสามารถวางทหารไว้จุดไหนก็ได้ในขอบเขตของตน โดยมีกติกาว่าหุ่นทหารจะตายหรือเสียชีวิตก็ต่อเมื่อทหารนายนั้นล้มลงนอนราบไปกับพื้น การที่จะตั้งตัวทหารให้อยู่บนดิน จะสามารถใช้ดินกลบก็ได้ แต่ดินหรือหินนั้นต้องกลบไม่เกินหัวเข่าของหุ่นทหารตัวนั้น เพราะถ้าเกินขึ้นมาจะทำให้ล้มยากถือว่าขี้โกง บังเกอร์ให้สร้างจากเศษดินหรือหิน ห้ามใช้อิฐก้อนใหญ่ๆ เพราะจะทำลายได้ยาก หลังวางทัพเสร็จก็ห้ามคนของแต่ละฝ่ายเดินมาดูว่าอีกฝ่ายว่าวางทหารเราไว้ตรงไหนบ้าง

วิธีทำลายหรือเริ่มสงครามจะทำการเป่ายิ้งฉุบเพื่อเลือกฝ่ายที่ได้ทำลายก่อน โดยอุปกรณ์ที่ใช้ห้ำหั่นหรือทำลายกันก็คืออิฐมอญสีแดงส้ม ที่ถูกทุบให้มีขนาดและน้ำหนักที่พอมือ ฝ่ายที่จะโยนก็จะต้องบอกอีกฝ่ายให้เตรียมพร้อมก่อน เพื่อที่จะได้ระวังตัวกันเผื่อโยนแรงไป อาจจะโดนกันหัวร้างข้างแตกจนกลายเป็นสงครามของจริงได้ ขอบเขตที่จะโยนของฝ่ายทำลายจะต้องยืนอยู่หลังทัพทหารที่ตั้งไว้ ห้ามยืนล้ำหน้าอย่างเด็ดขาด เมื่อเขวี้ยงหรือโยนเสร็จเรียบร้อย อีกฝ่ายก็จะทำการสำรวจทหารของตนเอง ก่อนจะหยิบทหารที่เสียชีวิต(ล้มนอนราบ)ออกไปจากสนามรบ และเริ่มเป็นฝ่ายทำลายบ้างสลับกันไป

ความสนุกของเกมส์นี้อยู่ที่การซุกซ่อนทหารของเราไว้ตามบังเกอร์ต่างๆ ซึ่งอาจจะสร้างลวงเอาไว้หลายๆที่ จากกติกาที่ว่าหลังจากวางทัพเสร็จแล้วห้ามอีกฝ่ายเดินมาดูตำแหน่งที่วางทหารของฝ่ายตรงข้ามทำให้ต้องพิถีพิถันในการวางตำแหน่งมากขึ้น เพราะเราไม่อาจจะทราบได้เลยว่าอีกฝ่ายจะมองเห็นทหารของฝ่ายเราหรือไม่

ทัพของผมกับไอเอ๋ตั้งเสร็จอีกครั้ง มีหัวหน้าทัพเป็นหุ่นกันดั้มตัวใหญ่ ยืนกางแขนขาพร้อมรบเต็มที่ ส่วนฝ่ายของไอเอกกับไออาม มีคิงคองตัวสีดำยืนแยกเขี้ยวจังก้าอยู่ด้านหน้า ผมเปิดฉากโดยตะโกนบอกอีกฝ่ายก่อนจะเขวี้ยงก้อนอิฐไปบนหัวคิงคองอย่างเหมาะเหม็ง

คิงคองกระดอนไปตามแรงอิฐ นอนหงายแผ่กายอย่างราบคาบ ไอเอกกับไออามหยิบไปวางไว้ตรงมุมหนึ่งก่อนจะกระโดดก้มๆเงยๆ เพื่อจะแลมายังตัวทหารของทัพผมกับไอเอ๋ สุดท้ายจึงตัดสินใจทำลายหัวหน้าทัพกันดั้มของเราจนกระเด็นไปไกล

เราสลับกันทำลายไปมาด้วยความสนุก เคล้ากับเสียงหัวเราะที่เมื่ออีกฝ่ายโยนอิฐมาบนบังเกอร์ที่ทำหลอกล่อเอาไว้ บางครั้งบังเกอร์ยังไม่ถูกทำลายก็จะทำสีหน้าตกใจเหมือนมีทหารอยู่ นับเป็นกลยุทธ์ที่ถูกเอามาใช้กันอยู่บ่อยครั้ง ทหารของพวกเราผลัดกันตายผลัดกันเกิด เป็นวัฏจักรของทหารตัวการ์ตูน

สงครามโดยทั่วไปคงเหลือทิ้งไว้เพียงควันปืน ควันไฟ เศษอิฐและคราบน้ำตา แต่สงครามของพวกเราสร้างความกลมเกลียวและเสียงหัวเราะให้ดังลั่นไปทั่วลานดิน สงครามจริงกับเกมส์ต่างกันนัก

ทหารในสงครามจริงคงรู้สึกถึงความกดดันผิดกับหุ่นทหารยางของพวกเราที่ยืนนิ่งสงบไร้ความรู้สึกใดๆ ต้นตอของสงครามมันจะเกิดมาจากอะไรก็ตามพวกเราทุกคนก็คงไม่อยากให้มันเกิดขึ้น เพราะสงครามจริงมันไม่มีเสียงหัวเราะ คนบางคนเอาสงครามเป็นเพียงเกมส์แบบเด็กๆ ผู้คุมเกมส์หัวเราะอยู่ด้านหลังขณะที่ด้านหน้าผู้คนมากมายเครียดกับชีวิตของตนเอง เกมส์สงครามที่ต้องเล่นอย่างจริงจัง คิดแง่ใดก็ตามสรุปได้ว่าสงครามไม่น่าเกิด

หยุดเสียทีเถอะ กับคำว่าสงคราม
แน่นอน เพราะว่าสงครามมันเกี่ยวข้องกับชีวิต
และแต่ละชีวิตมันไม่ใช่...เกมส์...

Comment

Comment:

Tweet


This supposes to be indispensable to finish a best range dissertation writing while scholars are studying at the university. Thence, your best outcome related to this post could be a perfect issue for the thesis pdf performers.
#28 by thesis writing (91.212.226.136) At 2012-03-02 22:11,
Various university students don't have to utilize their time for essay format composing, just because the buy research paper service can make it for them fast. Hence that should be possible to use more time for another stuff.
#27 by online papers (31.184.238.21) At 2012-01-10 02:50,
Time of fun is a good thing but not any student is able to use it. Naturally high school students stay at the libraries and complete their academic writing tasks having no free time for personal deals. However, it can be over at present time just because you have a possibility to <a href="http://www.primewritings.com">buy essays</a> and be free.
#26 by Cathleen30York (193.105.210.41) At 2011-11-16 01:57,
HyPeR MonKeY - นักเขียนชมแล้วภูมิใจจัง เหอๆ
#25 by นายฉิม At 2007-12-13 16:57,
บรรยายความเป็นเด็กได้อารมณ์ดีครับ =)
#24 by HyPeR MonKeY At 2007-12-13 12:43,
สงคราม ทำให้หลายครอบครัวต้องสูญเสีย Hot!
#23 by mukoman At 2007-11-15 08:23,
ไม่ได้แวะมาซะนาน สบายดีไม๊คะconfused smile
#22 by (^_^)/nana At 2007-11-14 15:55,
สงคราม ไม่มีทั้งผู้แพ้และชนะ เพราะแต่ละฝ่ายก็สูญเสียด้วยกันทั้งคู่
#21 by เป้ยเห่ยศักดิ์ At 2007-11-13 12:44,
นึกถึงทหารที่อยู่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้เลยแหละพี่ฉิม
#20 by tara At 2007-11-13 02:15,
ถ้าทุกคนคิดได้อย่างว่าก็คงดี สงครามมันไม่ใช่เเค่เกม บทสรุปของมันคือความตายเเละหายนะ ไม่ใช่เเค่ GAME OVER

ฮ้า ไม่ได้เข้าบลอกนี้มาพักนึง นิยายชนบทของพี่ยังคงด้กลินดินกลิ่นหญ้าอยู่เช่นเดิม อากาศตอนนี้กำลังดี อ่านเเล้วอยากไปต่างจังหวัด จัง
#19 by photograph At 2007-11-12 19:50,
อ่าาาา
เมื่อคืนเล่นเกมส์ ฆ่ากองทัพฝ่ายตรงข้ามซะไม่เหลือสักคน
#18 by ilumin At 2007-11-12 16:17,
อ่านแล้วทำให้นึกถึงตอนที่ผมยังเป็นเด็ก
ผมชอบเล่นแบบในเรื่องนี้เลย
แต่น่าเสียดายที่ส่วนมากผมจะได้เล่นคนเดียว

ขอบคุณนะครับสำหรับเรื่องดีๆที่เขียนมาให้ได้อ่าน

big smile big smile big smile
#17 by Nirvana At 2007-11-12 15:00,
ใช่..หยุดซะทีเถอะ
#16 by ไอ้แป้น : i-phan At 2007-11-12 12:04,
ปัจจุบันก็มีสงครามอยู่ทุกหัวระแหงอยู่แล้ว...
ทั้งสงครามการเมือง...
สงครามเศรษฐกิจ...
สงครามความรัก..อิอิ
#15 by รีคอนดำ At 2007-11-12 10:35,

จริงของคุณฉิมครับ

แต่สงครามในปัจจุบันใช่ว่าจะอยู่ในสนามรบเสมอไป

ที่ไม่ได้อยู่ในสมรภูมิอาจจะร้ายกาจกว่าที่รบอยู่ในสนามรบก็ได้

และน่าจะทำให้มีคนตายเยอะกว่าก็ได้

เพียงแต่เราไม่รู้เท่านั้นเอง
#14 by Juninyá At 2007-11-11 21:43,
จริงเนอะ สงครามไม่ใช่เกมเพราะ ผู้ชนะในสงครามมักจะได้มาพร้อมกับความสูญเสีย
#13 by lamoon At 2007-11-11 19:45,
ครับ ชีวิตคนไม่ใช่เกมส์

ถ้าอยากเล่นเกมส์ ก็คงต้องเล่นเกมส์ครับ

ตอนเป็นเด็กไม่เคยเล่นแบบนี้เลยครับ คงเป็นเพราะแถวบ้านไม่ค่อยมีที่ว่าง มีแต่เล่นเอาตัวการ์ตูนกันดั้มที่แถมกะ คัมคัม มาฝ่ายละตัวแล้วเอาปากกาแลนเซอร์คลิก ที่ทำการโมดิฟายด้วยการ "ยืดสปริง" มาดีดส่งที่ตัวกันดั้มของตัวเองให้ไปชนกันดั้ม (หรือตัวการ์ตูนอื่นๆ) ของเพื่อนให้กระเด็กตกโต๊ะไป ของใครตกโต๊ะ โดยเหตุใดๆ ก็ตามก็ถือว่าแพ้ (และอาจจะเสียตัวการ์ตูนตัวนั้นไป ซึ่งเป็นการพนันแรกๆ ที่เริ่มเข้ามาในชีวิตก็ว่าได้) ตอนนั้นซิสเตอร์จับได้ โดนริบกันเป็นแถบๆ เลยครับ sad smile
#12 by apple666 (Nopphasul) At 2007-11-11 09:31,
ไม่เอา ไม่ชอบสงคราม
#11 by ลนล At 2007-11-11 08:18,
ต่างก็อยากชนะ
ต่างก็เข่นฆ่า
ต่างก็สูญเสีย...
มันเป็นเรื่องของสัญชาตญาณมนุษย์...

ป.ล.เล่าได้เห็นภาพมากครับ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนอยู่กลางสนามรบจริงๆ
big smile
#10 by sweettoxic At 2007-11-11 01:32,
สงคราม มีแต่คนแพ้ ไม่มีคนชนะซักคน
#9 by Meowzilla Zilla At 2007-11-10 22:46,
โอ้...นับเป็นสงครามที่สนุกจริง ๆ เลย

แต่ชีวิตจริง..เมื่อไหร่จะหยุดน๊า

ลูกพี่น่ารักจังเลยอ่ะ

อากาศเริ่มเย็นแระ

รักษาสุขภาพด้วยน๊าbig smile
#8 by รักคือ? At 2007-11-10 21:35,
เล่นกันสนุกน่าดูเลยนะคะ open-mounthed smile
สงครามแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
#7 by แก้ว At 2007-11-10 20:26,
รู้สึกว่า...ตอนเด็กๆ ก็เคยเล่นนะครับ.. แต่ใช้เป็นหุ่นทหารที่เป็นยางหรือไม่ก็พลาสติกน่ะครับ..

ปอนว่าสงครามเป็นสิ่งที่ไร้เหตุผลนะครับ.. มันเกิดจากความต้องการที่ไม่สมดุลกัน บางครั้งหากมามองดูแล้วสงครามอาจไม่เกิดขึ้นก็ได้นะครับ ถ้าคนเรารักที่จะอยู่อย่างสงบ และเข้าใจในกันและกัน บางครั้งที่เกิดสงครามขึ้นยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร... นี่แหละครับความอยากของมนุษย์น่ากลัวเสมอ..

แต่ที่เขียนเรื่องนี้กำลังจะสอนให้ลูกเล่นสงครามหรือเหล่าครับdouble wink confused smile
#6 by ปอนปอน At 2007-11-10 20:05,
นึกถึงตอนเด็กๆอีกแล้ว
cry

ตอนเด็กๆ เล่นในป่า ที่โรงเรียน แบ่งฝ่ายกัน


อิอิ สนุกดี cry
#5 by เอกน้อย At 2007-11-10 18:19,
อ่านแล้วนึกถึงตอนเราเด็กๆ แฮะ เอ..แต่ว่าเราเคยเป็นเด็กด้วยเหรอเนี่ย sad smile
#4 by Itnow At 2007-11-10 17:54,
เล่นกันมันก็สนุกสนานเพราะไม่มีใครเสียชีวิต แต่สงครามจริงมันเศร้านัก เพราะต้องมีฝ่ายที่สูญเสียบาดเจ็บล้มตาย อนาจจริงๆ อยากให้บ้านเราสงบสุขจัง
#3 by MayaKniGht At 2007-11-10 16:40,
พี่คะ สงครามที่กำลังดำเนินอยู่ตามตะเข็บชายแดนบ้านเรา ไม่ว่าภาคไหน มันก็ไม่น่าอภิรมย์ทั้งนั้นล่ะ
ถ้าทหารที่ล้มตายสามารถกลับมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้งเหมือนหุ่นทหารยางของพี่ก็คงดี
อยากให้บ้านเราสงบสุขซะทีจริง ๆ เลยangry smile
#2 by คนหน้าหมี At 2007-11-10 16:39,
นั่นสินะคะ...สงครามมันไม่ใช่ เกมส์ ชัยชนะที่ได้มานั้นหรือ จะสร้างความสุขที่แท้จริงให้กับมวลมนุษยชาติ...?
...
ปล.
เพิ่งรู้ว่าพวกผู้ใหญ่เค้าเล่นวิ่งไล่จับกันแบบนี้sad smile

ขอบคุณสำหรับข้อคิดค่ะ
#1 by ire_u At 2007-11-10 16:37,

นพพร จันทร์ฉิม
View full profile