ใต้ต้นมะยมที่กลีบใบเหลืองร่วงหล่นเต็มพื้น เด็กน้อยคนหนึ่งเดินก้มหน้ามองพื้นดินวนไปมาอยู่แถวโคนต้น และบางครั้งก็หันหน้ากลับมามองเศษกระดาษสีกระดำกระด่างในมือพร้อมเกาหัวแกรกๆ ส่วนอีกคนถือชะแลงเดินตาม ชำเลืองมองดูลายเส้นบนกระดาษเหมือนจะช่วยกันหาบางสิ่งบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่ในผืนดิน
“มันก็มีอยู่แหละ แต่เราไม่ได้เจอกันง่ายๆร็อก” เสียงน้าใจ พ่อของไอเอ๋เล่าให้เราฟังในเย็นวันหนึ่งหลังจากที่เราวิ่งเล่นกันมาตลอดทั้งวัน
”แล้วในนั้นมันมีอะไรมั่งล่ะครับ” ผมถาม
”มีหมดแหละ พวกเพชรนิลจินดา สร้อยข้อมือก็มี ดาบก็มี” น้าใจเล่าพร้อมทำท่าประกอบอย่างขบขัน
ผมกับไอเอ๋ตาลุกวาว อยากจะฟังเรื่องราวเหล่านี้ต่อ แต่เสียงแม่เรียกให้ผมกลับบ้านไปกินข้าวตอนเย็นทำให้ต้องยุติเรื่องราวไว้แต่เพียงเท่านี้
ผมกับไอเอ๋มาคิดกันถึงวิธีที่จะให้ได้มาถึงสิ่งที่น้าใจเล่าให้ฟังในวันก่อน ขุมทรัพย์ที่เต็มไปด้วยเพชรนิลจินดา ขุมทรัพย์ที่ไม่เคยมีใครค้นพบ ขุมทรัพย์ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผืนดิน ขุมทรัพย์ของปู่โสม
ปู่โสมที่น้าใจเล่าและเราจับใจความได้ เป็นคนแก่ๆผมยาวหนวดยาวสีขาว ใส่เสื้อและกางเกงสีขาวยาวระพื้น มือถือไม้เท้าสีน้ำตาลอันโต ยืนเฝ้าบนผืนดินบริเวณขุมทรัพย์ที่ฝังเอาไว้ พูดง่ายๆ ปู่โสมก็คือคนที่เฝ้าทรัพย์สมบัติใต้ดินนั่นเอง ทรัพย์ที่ว่าจะมีเยอะมีน้อยมีหลายที่ นั่นแสดงให้เห็นว่ามีปู่โสมก็น่าจะมีได้หลายคน
“ข้าเจอมากับพ่อจริงๆนะเว้ยที่ไร่มะขามเทศน่ะ” ไอเอ๋เล่าให้ผมฟัง
”มันเป็นยังไงวะ” ผมถามด้วยความอยากรู้
”มันเป็นหลุมว่ะ ลึกด้วย มิดหัวข้าเลยนะ” ไอเอ๋กางมือขึ้นให้ผมเห็นความลึกของหลุมที่มันไปเจอมา
”แต่พ่อบอกว่าเขาหนีไปแล้ว พอหนีไปเลยเหลือเป็นหลุมทิ้งไว้” ไอเอ๋เล่าต่อ
”เออ น่าเสียดายว่ะ ถ้ารู้ก่อนก็คงขุดได้ไปแล้ว” ผมรำพึง
”แล้วเราจะรู้ได้ไงวะว่ามันย้ายไปอยู่ตรงไหน” ไอเอ๋เปรยขึ้นเป็นคำถามที่ผมอยากถามมันเหมือนกัน
”อือ ถ้ารู้ก็ดีสิ”
เราเอาคำถามนี้ไปถามน้าใจ แต่เราไม่ได้รับคำตอบนี้จากน้าใจเช่นเดิม เพราะไม่มีใครรู้ แต่สมบัติใต้ดินก็ยั่วยวนให้เราค้นหายิ่งนัก จนต่อมาเราก็คิดได้ว่า เราเองก็สามารถทำให้สมบัติมันมีได้เองเหมือนกันนี่นา..
ผมกับไอเอ๋เริ่มต้นทำสมบัติใต้ดินกัน สมบัติของเราไม่ใช่แก้วแหวนเงินทอง หรือเพชรนิลจินดา แต่มันมีค่าทางจิตใจเรามากกว่านั้น มันคือปี๊บขนมปังที่เก็บรวบรวมของเล่นอันมีค่าต่างๆ ของเรานั่นเอง ไม่ว่าจะเป็นลูกแก้ว ไพ่สติ๊กเกอร์ หรือแม้แต่ตัวการ์ตูนต่างๆมากมาย
”จะดีเหรอวะ” ผมถามไอเอ๋ เพราะของต่างๆในปี๊บส่วนใหญ่เป็นของไอเอ๋เกือบทั้งหมด จะมีของผมก็เพียงลูกแก้วสิบกว่าลูกเท่านั้น
”ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวเราก็ขุดมัน” ไอเอ๋บอก
”เออว่ะ” ผมพยักหน้าเห็นด้วย
เริ่มแรกก่อนฝัง เราก็จัดทำแผนที่ซึ่งสมมติเป็นลายแทงขุมทรัพย์ของเรา โดยเอากระดาษมาวาดเป็นสัญลักษณ์ มีต้นไม้ มีบ้าน มีแนวรั้ว มีทางเดิน จากนั้นก็เป็นเส้นทางการเดินพร้อมก้าวเดิน มีลูกศรบอกทิศเหนือใต้เพียงให้รู้อย่างคร่าวๆ
“ตรงนี้ล่ะว่ะ”
”อืม ขุดเลย”
เสียงชะแลงกระทบดินเป็นจังหวะอยู่พักใหญ่ เล็บมือของผมโกยดินจนดำปี๊เมื่อลึกได้ประมาณโคนขาจึงค่อยๆหย่อนหีบสมบัติของเราลงไป จากนั้นจึงโกยเศษดินลงหลุมปิดทับหีบของเราเหมือนเดิม ตบแต่งหน้าดินให้เรียบเสมือนเป็นพื้นที่ที่ไม่เคยโดนขุด เอาเศษหญ้าบริเวณรอบๆโรยพอเป็นพิธี เป็นอันเสร็จเรียบร้อยสำหรับขุมทรัพย์ใต้ดินของพวกเรา
ผมกับไอเอ๋แกล้งลืมเรื่องขุมทรัพย์จนเวลาผ่านไปหลายวัน
”เอ็งว่าหายไปยังวะ” ผมถามขึ้น
”ไม่รู้ว่ะ ไปขุดกันดีกว่า” ไอเอ๋พูด
ผมหยิบแผนที่ลายแทงที่พับอย่างเรียบร้อย เอาขึ้นมากาง จุดเริ่มต้นของแผนที่อยู่ที่ข้างรั้วบ้านใกล้ๆต้นมะพร้าวต้นเล็กๆของบ้านผม
เราเดินไปยังต้นมะพร้าว มองดูตามพื้นดิน ร่องรอยที่เราเคยขุดดินไว้ถึงแม้จะใกล้เคียงกับผืนดินเดิมแต่สังเกตให้ดีก็พอจะมองออกถึงแม้เวลาจะผ่านมาแล้วหลายวัน แต่เราสองคนก็ทำเหมือนมองไม่เห็นมันซะอย่างนั้น
“เอาล่ะนะ” ไอเอ๋เริ่ม
”เดินไปทางเหนือสามก้าว ...ซ้ายสิบก้าว....เลี้ยวขวา...เดินสี่ก้าว....ฯ” ไอเอ๋พูดพร้อมกับเดินไปตามทิศทางที่ชี้บนแผนที่ จุดสุดท้ายเรายืนเหยียบบนกองดินที่สังเกตเห็นจากตอนแรก
“ตรงนี้ล่ะ แน่นอน” ไอเอ๋พูดขึ้นอย่างมั่นใจ
”ได้เลย” ผมพูดพร้อมกับเริ่มลงมือขุด ไม่นานนักเสียงชะแลงกระทบกับกระป๋องปี๊บก็ดังขึ้น ผมกับไอเอ๋ร้องอย่างดีใจ ช่วยกันยกปี๊บขึ้นมาและงัดฝาออกดูสิ่งของข้างใน
สภาพภายนอกของปี๊บไม่แตกต่างไปจากเดิมมากนัก มีเพียงรอยสนิมที่เริ่มกัดกินเล็กน้อยเนื่องจากความชื้นภายในดิน ส่วนของเล่นด้านในยังคงสงบนิ่งอยู่เช่นเดิม เราสองคนนำปี๊บมาเช็ดเศษดินออกและนำของเล่นกลับไปเล่นใหม่อีกครั้ง
หลายวันต่อมาเราพบวิธีที่จะทำลายแทงให้แปลกใหม่ไปจากเดิมเนื่องจากเปิดเจอรายการหนึ่งในทีวี พบว่าเมื่อเอาน้ำมะนาวเขียนไปบนกระดาษแล้วนำไปอังไฟ มันสามารถเผยถึงเส้นลายแทงออกมาได้ทั้งๆที่ปกติจะมองไม่เห็น ผมกับไอเอ๋จึงเริ่มทำการฝังสมบัติอีกครั้ง พร้อมๆกับทำลายแทงอันใหม่ของเรา ลายแทงที่มองไม่เห็น ลายแทงล่องหน!
จุดที่ฝังปี๊บสมบัติของเราคราวนี้ถูกฝังห่างไกลออกไปจากครั้งเดิมมากขึ้น เนื่องจากเราต้องการความท้าทายในการหามัน และมันก็มีสิ่งที่ท้าทายยิ่งกว่านั้นเพิ่มขึ้นมาซะด้วย..
ครั้งนี้เราลืมเรื่องของปี๊บสมบัติของเรานานหลายเดือนเนื่องจากเป็นช่วงเปิดเทอมพอดี ในวันหยุดวันหนึ่งเราเกิดนึกขึ้นได้จึงเริ่มค้นหาปี๊บสมบัติของเราอีกครั้ง กระดาษที่เขียนแผนที่ของเราถูกคลี่ออกอย่างบรรจง มันถูกเขียนโดยไม้ที่จุ่มกับน้ำมะนาวขีดเป็นเส้นทางเดินทำให้มองไม่เห็นในตอนนี้ แต่เมื่อมันถูกอังไว้กับความร้อนมันก็จะเผยแผนที่ออกมาให้เราเห็น
เราเดินไปดูจุดที่เราพอจะจำได้ว่าฝังสมบัติเอาไว้ ความท้าทายมาเยือนเมื่อผืนดินมันกลมกลืนกันอย่างแยกไม่ออก ซึ่งก็สมใจเราสองคนยิ่งนัก
เปลวเทียนแท่งเล็กถูกจุดขึ้น กระดาษในมือผมถูกจับยกไปบนผิวเปลวเทียนด้านบน ความร้อนจากเปลวเทียนทำปฏิกิริยากับน้ำมะนาวจนเผยให้เห็นเส้นสีน้ำตาลจางๆ ขึ้นมาบนกระดาษสีขาว ผมกับไอเอ๋ตื่นเต้นกันมาก เราวนกระดาษไปบนเปลวเทียนสักพัก จนเส้นสีน้ำตาลเข้มขึ้น เข้มขึ้น และก็เข้มขึ้น จนกลายเป็นสีเทาและดำพร้อมกับสีแดงแซมขึ้นมาก่อนที่ผมกับไอเอ๋จะไหวตัวทัน
“เฮ้ยไหม้แล้วๆ” ไอเอ๋ร้องอย่างตกใจ
”เฮ้ยๆๆ” ผมร้องได้เพียงเท่านี้ พร้อมกับยกกระดาษสะบัดไปมาไม่ให้ไฟติด แต่ยิ่งเหมือนเป็นการเติมเชื้อไฟซะมากกว่า มันลามเลียไปข้างกระดาษ ผมโยนกระดาษลง ไอเอ๋กับผมพร้อมใจกันกระทืบไปบนกระดาษ เศษสีเทาและดำลอยฟุ้งปลิวไปมาในอากาศเหมือนหิมะที่ไม่ได้ทิ้งความเย็นให้กับเรา แต่เป็นความร้อนระอุในใจที่กระวนกระวายกับสิ่งที่เกิดขึ้น
แผนที่ล่องหนของเราสำเร็จลงแล้ว
มันล่องหน ล่องหนไปส่วนหนึ่ง ส่วนที่สร้างความท้าทายให้กับเรา
ส่วนนั้นแหละ
ส่วนที่บอกว่าสมบัติอยู่ตรงไหน.... ส่วนนั้นนั่นเอง
ผมกับไอเอ๋เดินวนไปมาตรงบริเวณที่คิดว่าน่าจะใช่จุดที่เราฝังสมบัติเอาไว้ ใช้เวลาทั้งวันในการไล่ขุดในจุดที่คิดว่าใช่ ครั้งนี้เป็นการฝังที่ค่อนข้างลึกทำให้กว่าจะหายสงสัยในจุดต่างๆก็ใช้เวลาไปมากพอสมควร จนใกล้ค่ำ ตัดสินใจกันว่าพรุ่งนี้จะมาขุดใหม่
เช้าวันใหม่ผมกับไอเอ๋ ก็ยังคงไล่ขุดหาสมบัติของเรา พยายามนึกเท่าไหรก็นึกไม่ออกจนต้องล้มเลิกการขุดไปโดยปริยาย สมบัติที่อยู่ภายในนั้นเราเองก็จำได้แต่เพียงรางๆลืมไปแล้วว่ามีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง แต่เราสองคนก็ทำใจกับการจากไปของมัน โดยให้เหตุผลกับตัวเองว่าปู่โสมคงลักไป
เหตุผลสุดท้ายที่บอกกับตัวเองเนื่องจากหาปี๊บสมบัติไม่เจอ เพราะคิดว่ามันคงจะเคลื่อนที่ไปไหนต่อไหนแล้วด้วยพลังของปู่โสม กล่องปี๊บสนิมเขรอะใบเล็กๆที่ฝังอยู่ใต้ดิน ถ้าคุณมีโอกาสขุดดินแล้วเจอมันล่ะก็ไม่ต้องสงสัยอะไรหรอกนะครับ เพียงแต่ลองเปิดออกมาดู แล้วนับลูกแก้วในนั้นถ้ามันมีอยู่สิบลูกพอดีล่ะก็ นั่นล่ะครับ ปี๊บสมบัติของพวกผมเอง.….
